แล้วกล่าวเยาะเย้ยประโยคนี้ทำให้หลงเหยาเริ่นลิ้นจุกปาก เขายืนอยู่กับที่มองทุกสิ่งด้วยความโกรธอย่างเงียบ ๆ พลางคิดว่า ‘แกกล้าพูดกับฉันอย่างนี้? มาดูกันว่าแกจะกล้าอีกมั้ย หลังการต่อสู้นี้จบลง’การต่อสู้นี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในฮอลล์ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเข้ามาก้าวก่าย เพราะว่าคลับนี้เป็นทรัพย์สินของบริษัทตงชวนของเหลียวตงไคถ้าจะให้พูดตรง ๆละก็ ที่นี่เป็นที่ของคนอื่น ถ้าคนอื่นอยากจะสู้พวกเขาจะไปทำอะไรได้ซู่เฟิงเป็นผู้ชายฉลาด ด้วยการเคลื่อนไหวนี้ เขาก็รู้แล้วว่าฝั่งตรงข้ามไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย ส้อมนี้ทั้งเร็วแล้วเฉียบขาด ไม่มีความลังเลเลยหลังจากคิดเสร็จ ซู่เฟิงไม่สะดุ้งสะเทือน เขาดึงส้อมออกจากมือโดยตรง ในขณะเดียวกัน เขาก็จับเก้าอี้ด้วยมือเปื้อนเลือด แล้วเหวี่ยงมันใส่ฉินเฉาเก้าอี้นี้ทำมาจากไม้ ทั้งหนักแล้วแข็ง ถ้าเป็นคนอื่นคงหอบไปแล้วถ้าพวกเขาพยายามยกเก้าอี้นี้ด้วยมือทั้งสองข้าง แต่ซู่เฟิงเหวี่ยงมันได้ด้วยมือข้างเดียว แสดงให้เห็นความแข็งแรงของเขาที่ไม่ธรรมดาเก้าอี้นี้เคลื่อนที่มาพร้อมกับเสียงลมหวีดหวิว แล้วฟาดใส่ฉินเฉา ผู้ที่กำลังหยิบพิซซ่าจากโต๊ะตัวอื่นอย่างแรงเสียงร้องดังออกมาจากคนดูที่มุงอยู่รอบ ๆ เก้าอี้ตัวนี้ ถ้ามันตีถูกเป้า หัวของฉินเฉาจะต้องแตกอย่างแน่นอนแต่ฉินเฉากลับก้มหัวลงกินพิซซ่าโดยไม่แม้แต่จะมอง ก่อนที่เก้าอี้จะมาถึงตัวเขา ทันใดนั้น เขาก็วาดเท้าออกไป เตะไปที่เก้าอี้ไม้เหมื
