อนกับเตะลูกขนไก่ที่กำลังเล็งมาที่หัวของเขาหวือ หวือ! ต่อหน้าต่อตาของทุกคน เก้าอี้หมุนอยู่กลางอากาศแล้วจากนั้นในที่สุดก็ร่วงลงมาฉินเฉายกเท้าขึ้นสูง รับเก้าอี้เอาไว้ แล้วกดเท้าลงพื้นพร้อมเก้าอี้ปัง! พร้อมกับเสียงกระแทก เก้าอี้ตกลงพื้นอย่างปลอดภัย ฉินเฉาเคลื่อนร่างไปนั่งบนเก้าอี้ พร้อมกับถือจานพิซซ่าไปด้วย เขาพาดขาข้างหนึ่งไว้กับขาอีกข้าง มีความสุข แล้ว สนุกสนานเหล่าผู้คนใกล้ ๆ พากันเซ่อซ่า พลางคิดว่า ‘ชายคนนี้เป็นใคร?ความสามารถของเขาอย่างกับดูหนังอยู่เลย’“ขอบคุณสำหรับเก้าอี้” ฉินเฉาหัวเราะ แล้วกินพิซซ่าของเขาต่อซู่เฟิงโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เพราะการแสดงออกของฉินเฉาทำให้เขาดูโง่ต่อหน้าบอส ถ้าเขาไม่สามารถจัดการแค่พ่อบ้านกระจอก ๆ ได้ล่ะก็ ในอนาคตบอสยังจะเชื่อถือเขาอยู่อีกเหรอ!เมื่อมองดูท่าทางของเหลียวตงไค เหมือนว่าเขาจะสนใจในตัวฉินเฉาอย่างมากถ้าเรื่องนี้ยังดำเนินต่อไปแบบนี้ บางทีสถานะของเขาในใจผู้อำนวยการเหลียวคงไม่อาจรับประกันอะไรได้อีกเมื่อคิดอย่างนี้ ซู่เฟิงเก็บมือของเขา เคลื่อนไป 3 ก้าว กระโจนไปที่ด้านข้างฉินเฉา พร้อมกับถีบเข้าไปที่พ่อบ้านผู้ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ฉินเฉาไม่ลุกขึ้น เขาแค่สไลด์เก้าอี้ไปด้านข้าง หลบลูกเตะของซู่เฟิงไปได้ราวกับปาฏิหาริย์เพล้ง! โชคไม่ดี ที่โต๊ะข้างหลังฉินเฉาถูกเตะ ทำให้โต๊ะเอียง แล้วจานกับแก้วทั้งหมดตกแตกกับพื้นเค้ก 4 ชั้น ก็เหมือนกับจะตกลงพื้นเหมือนกันในต
