อนนี้เอง ฉินเฉาได้ยื่นเท้าทั้งสองข้าง ใส่น˺าหนักเข้าไปในนั้นแล้วยันโต๊ะที่เอียงให้กลับไปอยู่ในตำแหน่งเดิมของมันเค้ก 4 ชั้นที่สวยงามได้ถูกช่วยเอาไว้ แล้วหยุดอยู่ที่ขอบโต๊ะ“ไม่เลว อาหารอร่อยหลายอย่างกลายเป็นขยะไปแล้ว” ฉินเฉาส่ายหัวไปมา ทันใดนั้นเขาก็ยันใส่โต๊ะอีกครั้ง เค้ก 4 ชั้น ลอยขึ้นจากโต๊ะแต่ชั้นบนสุดของเค้กทันใดนั้นก็ลอยขึ้น แล้วตกลงมาบนจานของฉินเฉา“ของดี ๆ อย่างนี้ จะทิ้งได้ยังไง” เขาพูด พร้อมกับหยิบมีดจากโต๊ะเหมือนกับผีเสื้อ มีดเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ มือเขา 2-3 รอบ แล้วตัดที่เค้กอย่างสวยงามในตอนนี้เอง ฉินเฉาที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือของเขากำลังถือจานแล้วหันหลังของเขาให้กับซู่เฟิง แต่ซู่เฟิงไม่ปรานี เขาเหวี่ยงหมัดของเขาจากข้างหลังฉินเฉาเป๊ง เป๊ง เป๊ง! เสียงปะทะกันดังมาให้ได้ยิน โดยไม่ต้องหันไปมองฉินเฉาเหมือนกับมีตาหลัง เขาป้องกันหมัดของซู่เฟิงด้วยมีดในมือของเขา“ฮ่าห์!” ความโกรธของซู่เฟิงปะทุ เขาวาดเท้าออกไปเพื่อเตะเก้าอี้ข้างใต้ฉินเฉา เก้าอี้ถูกเตะ แต่ฉินเฉาปล่อยให้ตัวเองกระโจนขึ้นไปในอากาศ แล้วม้วนตัวอย่างสวยงามหลายรอบ ต่อหน้าสายตาที่ประหลาดใจของทุกคน แล้วจากนั้นก็ร่อนลงบนโคมไฟระย้าโลหะข้างบนพวกเขาโชคดีที่โคมระย้าโลหะนี้แข็งแกร่งมาก ฉินเฉานั่งลงบนนั้น แม้ว่าโคมระย้านี้จะส่ายไปมา แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายังคงลิ้มรสของเค้กบนจานต่อไป“เค้กนี้โคตรอร่อยเลย” ฉินเฉาทานอย่างออกรส แล้ว
