“งั้นเธอจะเอายังไง!?” ฉินเฉาถามออกมาอย่างช่วยไม่ได้ การก่อกวนของสาวน้อยนางนี้ทำให้เขาปวดหัวจริง ๆ “เป็นไปได้มั้ยว่าเธอต้องการกินฉัน?”“เหอะ ใครอยากจะกินนายกัน!” สาวน้อยเท้าเอวตัวเอง แล้วพูดอย่างวางมาด “คนอย่างนายมันเหม็นหืน! แม้แต่หมาก็ยังไม่อยากจะกินเนื้อของนาย!”“โอ้?” ฉินเฉายกคิ้ว กอดแขน แล้วถามอย่างยิ้มแย้ม “งั้น เธอก็ไม่อยากกินเนื้อของฉันใช่มั้ย?”“ไม่อยากกินอยู่แล้ว!” สาวน้อยพูดยืนยัน“งั้นเหรอ” ฉินเฉาผงกหัว “งั้นเธอหลงรักฉัน ใช่มั้ย?”“นาย!” สาวน้อยจ้องเขา เธอถูกฉินเฉาเล่นเล่ห์กับคำถามนี้ เธอไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไง แล้วทำได้แค่ข่มความโกรธลงเท่านั้น แม้ว่าเธอจะจ้องฉินเฉา ฉินเฉาก็ไม่ได้ใส่ใจเธอเท่าไหร่ เขาหยิบพิซซ่าจากโต๊ะแล้วเริ่มกินมันอย่างออกรส‘จ้องได้ก็จ้องไป ฉันก็แค่กินจนกว่าพลังของฉันจะฟื้นกลับมาก็เท่านั้น แล้วจากนั้นฉันก็จะได้มีแรงทำงาน’ ฉินเฉาคิด“ฮึ่มมมม!” เมื่อเห็นว่าฉินเฉาไม่สนใจยังคงตั้งหน้าตั้งตากินต่อสาวน้อยก็ไม่ทนอีกต่อไป เธอรีบยืนด้านข้างของฉินเฉา จับผ้าปูโต๊ะสีขาวที่ปูอยู่บนโต๊ะ แล้วกราชากมันลงมาจากทางด้านข้างเพล้ง! เสียงแก้วแล้วจานบนโต๊ะที่ถูกลากลงมาบนพื้นทันใดนั้น อาหารที่อยู่บนโต๊ะ นอกจากพิซซ่าในมือฉินเฉา ก็ตกลงพื้น กลายเป็นขยะ“ไอ้หย๋า…เสียของจริง…” ฉินเฉากินพิซซ่าที่เหลืออยู่ในมือต่อ แล้วพูดอย่างเสียดายเสียงดังนี้ทำให้ผู้คนสนใจ หลงเหยาเริ่นก็กลัว เขาไม่คิดว่าแ
