ในตาของเธอ เธอจำได้อย่างชัดเจน ครั้งล่าสุดเมื่อเธอไปโรงเรียน บอดี้การ์ดของเธอ ผู้ที่ถูกเรียกว่าอาตง ก้าวมาข้างหน้าเธอ แล้วถูกกระสุนยิงเข้าที่หัวของเขาความทรงจำนั้นเหมือนกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเหลียวชาชาเธอกลายเป็นคนเงียบ ๆ แล้วไม่พูดไปนานเลย“ลูกรัก…” เหลียวตงไคถอนหายใจ หันไปหาซูเฟยแล้วพูด “ผู้อำนวยการซู คุณรู้เรื่องนักฆ่าที่พยายามฆ่าลูกสาวของผมเมื่อครั้งล่าสุดดีอยู่แล้วสินะ ถ้าฉินเฉาคนนี้ดีเหมือนอย่างที่คุณพูดล่ะก็ เรื่องที่ดินผืนนั้นจะไม่เป็นปัญหาอย่างแน่นอน”“ดี!” ตาสีฟ้าของซูเฟยทันใดนั้นก็เบิกกว้าง “งั้นเอาตามนั้น!ผู้อำนวยการเหลียว คำพูดของลูกผู้ชาย พูดแล้วห้ามคืนคำ!”“แน่นอน ตราบเท่าที่เรื่องที่คุณพูดเป็นเรื่องจริง” เหลียวตงไคเน้นเสียงหนักแน่น“ไม่มีปัญหาแน่นอน!” ซูเฟยเรียกเด็กเสิร์ฟ หยิบแก้วแชมเปญสองแก้วจากถาดแล้วยื่นแก้วหนึ่งให้กับเหลียวตงไค “สาบานด้วยชื่อเสียงตระกูลซู ฉันไม่ล้อเล่นอย่างแน่นอน มา ผู้อำนวยการเหลียว นี่สำหรับความร่วมมือในอนาคตของพวกเรา ระหว่างกลุ่มต้าฟา แล้ว กลุ่มซู ชนแก้ว”“ชนแก้ว” เหลียวตงไคก็ค่อนข้างพอใจ ตราบเท่าที่ลูกสาวของเขาปลอดภัย ไม่ต้องพูดถึงแค่ที่ดินผืนเดียว ต่อให้สิบผืน เขาก็ยกให้ได้ที่เขาออกไปทำธุรกิจ ไม่ใช่เพื่อให้ลูกสาวของเขามีอาหาร เสื้อผ้าแล้วใช้ชีวิตอย่างเจ้าหญิงหรอกเหรอ?ฉินเฉาที่ยืนอยู่ด้านข้าง กำลังมองไปที่ทั้งสองคนที่กำลังดื่มอย่างมีความสุข‘นี่
