“ถ้างั้น ผู้อำนวยการซู ผมจะไปรอคุณที่นั่น” ตั้งแต่ที่เขาไล่ตามเธอมานาน หลงเหยาเริ่นได้เข้าใจในนิสัยของซูเฟย อย่างเช่น เธอเป็นคนที่รักษาคำพูด ฉะนั้น เขาไม่ต่อต้าน แล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมแก้วไวน์“ฉันรู้ว่านายยังไม่อิ่ม กินช้ากว่านี้หน่อยมั้ย? เดี๋ยวก็ติดคอตายหรอก!” หลังจากหันไปรอบ ๆ แล้วยังเห็นว่าฉินเฉายังคง ‘ฟาดเรียบ’เหมือนกับกระเพาะรั่วซูเฟยจึงรีบพูดขณะเดียวกัน เธอก็ยื่นแก้วแชมเปญในมือไปตรงหน้าฉินเฉาฉินเฉารับมันมาแล้วกรอกเข้าปาก แชมเปญนี้ทั้งหวานแล้วกลมกล่อม หลังจากเข้าไปในปาก มันก็สร้างรสชาติหลังชิม แต่ฉินเฉาไม่สนใจ แล้วไม่รู้ค่าของมัน เขาดื่มแชมเปญเหมือนกับดื่มน˺าเปล่า นั่นคือกลืนมันไปทั้งอย่างนั้น“อาาาา อาหารนี้เสริมพลังให้ฉันได้จริง ๆ ” ฉินเฉาระบายความพอใจออกมา “เหมือนว่าความแข็งแกร่งของฉันจะกลับมาแล้วเล็กน้อย”“นี่คือผู้อำนวยการซูไม่ใช่หรอกเหรอ?” ในตอนนี้เอง ชายกลางคนที่น่าประทับใจก็ปรากฏตัวขึ้น แล้วทักทายซูเฟย “ผมมองหาคุณตั้งนาน คุณมาอยู่ที่นี่เอง”“ผู้อำนวยการเหลียว!” ซูเฟยรีบหันกลับไปทักทายกลับด้วยความสุภาพ “แม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันมานาน ท่าทางของคุณก็ยังคงเหมือนเดิม”“อย่ายอผมเลย ผมแก่แล้ว จะไปเทียบกับหนุ่มสาวอย่างพวกคุณได้ยังไง” ผู้อำนวยการเหลียวพูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว ผมคิดว่าเราต้องคุยกันเรื่องที่ดินที่นั่น ผมรู้ว่าผู้อำนวยการซูสนใจที่ดินตรงนั้นมาก แล้วเมื่อเร็ว ๆ นี้ยังไ
