เหมือนกับว่าถูกปีศาจสิง พ่น ทุกอย่างที่อยู่ในใจออกไป’
“ขี้โม้” ใครจะรู้ว่าซูเฟยไม่เชื่อที่เขาพูด “ตอนนี้นายทํางานเป็น บอดี้การ์ดพร้อมกับคนรถด้วย”
“ครับ! คุณหนูใหญ่!” ฉินเฉาเลียนแบบเจียงตง พูดว่า “เราจะไปที่ ไหนครับ?”
“เย็นนี้ ฉันมีงานเลี้ยงค็อกเทล” ซูเฟยพูด “แต่นายไม่สามารถไป ปาร์ตี้ด้วยสภาพแบบนี้ได้ ก่อนอื่นเราไปที่ห้างจิงฮัวเพื่อเปลี่ยนเครื่อง แต่งกายของนายก่อน ที่นั่นเปิด 24 ชั่วโมงทุกวัน”
“หือ? ซื้อเสื้อผ้า? ผมใส่ชุดนี้ไม่ได้เหรอ?” ฉินเฉาคิดว่า ‘ฉันไม่มี เงินแม้แต่แดงเดียวในกระเป๋า’
“อย่าล้อเล่นน่า นี่เป็นงานปาร์ตี้ค็อกเทลระดับ VIP” ซูเฟยกลอก ตาของเธอ
“แต่…แต่…ผม…” ฉินเฉารู้สึกอายที่จะยอมรับว่าเขาไม่มีเงิน ทุก ครั้งที่คํานั้นจะออกจากปาก เขาก็รีบกดมันไว้แล้วกลืนมันกลับลง กระเพาะไป
ซูเฟยเห็นสภาพกลืนไม่เข้า คายไม่ออกของฉินเฉา เธอปิดปาก แล้วหัวเราะ จากนั้นก็พูดด้วยน�าเสียงสุภาพ
“เมื่อเห็นสภาพยากจนของนาย นายไม่จําเป็นต้องจ่าย”
“ผม ผมจะใช้คืนให้…”
“อย่ามาพูดเรื่องเหลวไหลแบบนี้กับฉัน นี่เป็นเสื้อผ้าของพนักงาน ตอนนี้นายเป็นพ่อบ้านของฉัน ซูเฟย ฉะนั้น ฉันจะรับผิดชอบเครื่อง แต่งกายของนายเอง”
“ครับ! คุณหนูใหญ่!” “อย่า! มาทําตัวเหมือนเจียงตงนะ!” “ครับ! คุณหนูใหญ่!”
“……”
จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปที่ที่จอดรถชั้นใต้ดิน ไม่นานก็มีเมอร์ซิเดส เบนซ์ E300 สีเงินออกมา
เมื่อเมอร์ซิเดสขับออกจากโรงเรียน ท
