ชญากรสงครามญี่ปุ่น“ทำไมพวกแกตั้งหลายคนถึงรุมผู้ชายคนเดียว? นี่เป็นการขายหน้าของบูโดกันอันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา” อาจารย์เดินขึ้นมาบนเวทีเข้าไปใกล้นักเรียน แล้วเริ่มตบหน้านักเรียนเรียงคนอย่างแรง เพี้ยะเพี้ยะ เพี้ยะ! มันเหมือนกับทั่วทั้งหอปราชุดจะได้ยินเสียงตบหน้าอย่างต่อเนื่องเหล่านักเรียนที่ถูกตบหน้าพากันก้มหน้าลง ไม่มีสักคนที่กล้าจะปริปาก“ผมขอโทษ ผมต้องขอโทษกับการกระทำของพวกเขาด้วย”หลังจากที่อาจารย์ตบหน้าเสร็จ เขาก็หันมาโค้งคำนับตรงหน้าฉินเฉา“คุณใจดีไปแล้ว” ฉินเฉาโบกมือ “ครั้งหน้า สอนนักเรียนของคุณให้ระวังฐานะของพวกเขาเป็นอันดับแรก อย่าปล่อยให้พวกเขาแทงเข่าไปทั่ว ครั้งหน้าผลลัพธ์มันอาจไม่สวยอย่างนี้”“ท่านพูดถูกแล้ว” แม้ว่ามุมปากของหัวหน้าอาจารย์คนนั้นจะกระตุก ไม่คิดว่าเขาจะไม่ปฏิเสธคำพูดของฉินเฉา กลับกันเขาพูดว่า“ฉันชื่อ ทสึชิโระ เป็นผู้สืบทอดบูโดกัน ฉันอยากจะประลองกับท่าน”“หยุดเรียกฉันว่าท่านนั่น ท่านนี่ ได้แล้ว มันแสลงหูจริง ๆ ที่ได้ยินคนเรียกอย่างนั้น” ฉินเฉายิ้มแล้วพูดว่า “ฉันเป็นแค่การ์ดตัวเล็ก ๆ ผู้ต˹าต้อย ในจีน ไม่มีใครเรียกฉันอย่างนั้น ดังนั้น ฉันไม่สามารถรับคำพูดแบบนั้นได้”“อะแฮ่ม ๆ ขออนุญาต คุณทสึชิโระ” ผู้อำนวยการวูคิดว่าเรื่องมันกำลังจะเกินควบคุม ดังนั้น เขาจึงไม่ลังเลที่จะแสดงบารมีในฐานะผู้จัดการเพื่อควบคุมการแสดงนี้“พวกเราทั้งสองประเทศต้องการจะกราชับมิตรกัน ไม่ได้ต้อง
