งขยะที่อยู่ไกลออกไป จากนั้นพูดว่า “ผมจะปล่อยให้เจ้าหนูนี่เหลือลมหายใจสุดท้ายไว้”“แกพูดอะไรของแก!?” ริว เคนตะ รีบเข้ามาด้วยความโกรธ แต่ไม่คิดว่า ทสึชิโระจะหันกลับไปตบหน้าเขา ทำให้เจ้าหนูนั่นลอยกลับไปนับ2 เมตร แล้วกลิ้งกับพื้น“เจ้าบ้า!” ทสึชิโระตะโกนเสียงดัง แล้วชี้นิ้วไปที่ริว เคนตะ ผู้ที่นอนอยู่กับพื้น แล้วพูดว่า “นี่เป็นเรื่องระหว่างสุภาพบุรุษคนนี้กับฉันคนที่แพ้ไปแล้วอย่างแก หลบไปอยู่ข้าง ๆ ซะ”“ครับ! ขอโทษครับ! ขอโทษจริง ๆ ครับ!” ริว เคนตะ ลุกขึ้นมาคุกเข่าตรงหน้าทสึชิโระ แล้วจากนั้นก็ก้มหัวคำนับขณะที่พูดขอโทษไปด้วย“ดี เรามาเริ่มกันเถอะครับ ท่าน” ทสึชิโระพูดกับฉินเฉา ขณะที่ส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ ลงไปจากเวทีเพื่อการประลองระหว่างบุคคลทั้งสอง ผู้คนที่อยู่ด้านข้างฉินเฉาแล้วทสึชิโระก็ก้าวลงมาจากเวที“ฉินเฉา เอาเลย ทำให้เจ้านั่นลงไปนอนบนพื้นเลย!” จากหลังเวทีซูจีโบกหมัดของเธออย่างตื่นเต้นให้ฉินเฉา“ไฮ้!” ฉินเฉาตะโกนอย่างขบขันกลับไปให้ซูจีโดยล้อเลียนคำพูดของนักเรียนญี่ปุ่น“นาย! สาบาน!” ซูจียกคิ้วแล้วจ้องกลับมาที่ฉินเฉา“เยส เยส เยส เซ่อร์” ฉินเฉาพยักหน้าซ˺าไปซ˺ามาเมื่อเห็นฝั่งตรงข้างยังเอาแต่เล่นกับหญิงสาวขณะที่อยู่ในการประลอง ทันใดนั้นความโกรธของทสึชิโระก็ไหลบ่า“โปรดระวังด้วย”พร้อมคำพูดนี้ ทสึชิโระก็เดินสามก้าวไปข้างหน้าแล้วยืนอยู่ตรงหน้าฉินเฉาในจังหวะเดียวกัน เขาก็ส่งลูกเตะเข้าใส่หน้าแข้งฉินเ
