ะหรือว่าร้องไห้ดี เธอมองไปที่ลูกสาวของเธอ ผู้ที่ตอนนี้เติบโต ตัวสูงบอบบาง แล้วงดงามเหมือนกับเธอ ทันใดนั้นเธอก็ถอนหายใจ แล้วกะพริบตา“ม๊า ผ่อนคลาย หนูจะไม่ปล่อยให้ใครรังแกม๊า” หู่หลี่ลี่พูดขณะที่สะบัดมีดในมือไปมา “อย่างแย่ที่สุด หนูก็แค่สู้กับมันจนตาย!”“ลืมมันซะหลี่ลี่ หนูไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันหรอก” รอยยิ้มของหู่ชิงหายไป แล้วทันใดนั้นเธอก็ยื่นมือออกไป ทันใดนั้นลำแสงสีขาวก็ลอยออกมาจากฝ่ามือของเธอ แล้วชนเข้ากับมีดในมือของหู่หลี่ลี่ มีดนั้นปลิวออกจากมือของหู่หลี่ลี่แล้วปักเข้ากับผนัง“ม๊า…” หู่หลี่ลี่ตกใจ “นี่มัน…เรื่องอะไรกัน?”“หลี่ลี่ ตอนนี้ลูกก็โตแล้วมีบางอย่างที่ม๊าต้องบอกหนู” หู่ชิงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรงแล้วกวักมือเรียกลูกสาวของเธอให้มานั่งข้าง ๆ“จริง ๆ แล้วหนู และหม่าม๊าไม่ใช่คนธรรมดา พวกเราถูกพวกเขาเรียกว่า สัตว์อสูร หรือ ถ้าจะพูดให้ถูกคือพวกเราเป็นผู้ฝึกตนอสูรจิ้งจอกหิมะ”“ม๊า ม๊าพูดเรื่องอะไร?!” หู่หลี่ลี่รีบกระโดดขึ้นจากโซฟา แล้วพูดด้วยความรู้สึกแปลก ๆ “พวกเราเป็นมนุษย์ชัด ๆ ดูสิ เรามีแขนมีขา ไม่เห็นมีอะไรเหมือนจิ้งจอกสักหน่อย เราจะเป็นอสูรจิ้งจอกได้ยังไง!? ม๊าม๊าต้องดูละครมากไปแน่ ๆ ใช่มั้ย?!”“หลี่ลี่ หม่าม๊าไม่ได้โกหกหนู” หู่ชิงรู้นิสัยของลูกสาวเธอ ดังนั้นเธอจึงยืนขึ้นแล้ววางมือทั้งคู่ไว้บนหน้าอกตัวเองจากนั้นก็มีกลุ่มแก๊สสีขาวระเบิดออกมาจากข้างหลังของหู่ชิงทันใดนั้น ข้างหลังของเ
