กระโดดลงมาเพื่อช่วยนักเรียนที่ตกจากดาดฟ้าแล้วก็การต่อสู้ครั้งล่าสุด ต่อสู้กับมือปืนการกระทำพวกนี้ทำให้นักเรียนประทับใจอย่างไม่รู้จบด้วยการคงอยู่ของชายคนนี้บนเวที การต่อสู้ระหว่างนักเรียนที่โอหังทั้งสองจะต้องหยุดอย่างแน่นอน“ขอโทษที่ต้องแยกพวกนายจากการร่วมรักกันนะ” ฉินเฉาหัวเราะแล้วพูด “ถ้าพวกนายชอบคาราเต้ หรือ เทควันโดมากนัก พวกนายกลับไปเรียนที่ประเทศพวกนายเถอะ ที่นี่ประเทศจีนมันอันตรายที่เด็กอย่างพวกนายจะมาเล่นกันที่นี่”“ฉันบอกว่า อย่ามายุ่งกับการต่อสู้ที่ศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา!” เมื่อเห็นคนจีนอีกคนปรากฏตัวขึ้นมา ริว เคนตะก็รู้สึกโกรธเขาหยุดการโจมตี แล้วส่งหมัดที่ทรงพลังตรงไปที่ฉินเฉาแต่ฉินเฉายังคงยืนอยู่กับที่ แม้หมัดที่ใกล้เข้ามาโดยล็อกเป้าหมายมาที่เขา แต่เขาก็ไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย ริว เคนตะปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย เขาคิดว่าฉินเฉานั้นกำลังกลัวหมับ! ใครจะรู้ ทันใดนั้นฉินเฉาก็ยื่นมือออกมาแล้วกำหมัดเหล็กของริว เคนตะได้อย่างง่ายดาย เขาก็บีบมันจนแน่น นักเรียนญี่ปุ่นคนนั้นส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็น ๆ ไหลลงมาจากหัว“ลงไปได้แล้ว” ฉินเฉาดึงแขนริว เคนตะเข้ามา วางมือซ้ายบนท้องของริว เคนตะ แล้วจากนั้นพร้อมกับการเคลื่อนไหวที่ไหลลื่น เขาเหวี่ยงร่างของริว เคนตะ ข้ามไหล่ตนเอง พร้อมฟาดลงบนเวทีราวกับเขากระสอบทรายเวทีทำมาจากไม้ เมื่อถูกน˺าหนักอัดกระแทกเข้าใส่จึงเกิดเสียงลั่น‘กร๊อบ’ พื้นที่ถ
