ี่มีความรู้เกี่ยวกับศิลปะป้องกันตัวเท่านั้นถึงจะตระหนักความยากของการเคลื่อนไหวนี้นักเรียนของโรงเรียนกวงหยวนต่างพากันเพลิดเพลินไปกับการแสดงนี้ เพราะว่าพวกเขาต่างก็คุ้นเคยกับการแสดงศิลปะป้องกันตัวแบบนี้ดี แต่นักเรียนต่างชาติพากันไม่เข้าใจ พวกเขาตะโกน “น่าเบื่อ”แล้ว “เปลี่ยนโชว์”“การแสดงนี้ไม่มีค่าให้ดู!” คิมวูเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วยกยิ้ม “กังฟูอะไรกันที่พวกคนจีนมี? ศิลปะการต่อสู้ของพวกเขาเป็นเพียงแค่ผิวหน้าของวัฒนธรรมเกาหลีเรา เทควันโดของเราต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุด เอินซี ฉันพูดถูกมั้ย?”เมื่อคิมวูหันมาหาเอินซี เพื่อนร่วมชั้นสาวสวยเขากลับไม่เจอ “เฮ้เอินซีไปไหน?”เมื่อคิมวูยังคงมึนงงกับการหายไปฮานเอินซี ทันใดนั้นเขาก็เห็นการเปลี่ยนแปลงบนเวที ทันใดนั้นนักเรียนแลกเปลี่ยนญี่ปุ่นก็เดินออกมาจากกลุ่มผู้ชมแล้วกระโดดขึ้นไปบนเวทีอาจารย์รีบยืนขึ้นแล้วพูดว่า “นักเรียน ตอนนี้เรากำลังแสดงอยู่กรุณาลงไปด้วย”“ขอโทษเถอะครับ!” ชายญี่ปุ่นพูดจีนอย่างคล่องแคล่ว พูดว่า “ผมเป็นนักเรียนญี่ปุ่นที่เรียนศิลปะป้องกันตัวคาราเต้มาเป็นเวลานาน เมื่อผมได้เห็นการแสดงศิลปะป้องกันตัวจีนของโรงเรียนคุณ หัวใจของผมก็คิดว่า ผมต้องการแลกเปลี่ยนกับเขา ผมคิดว่าทางโรงเรียนคงจะตอบรับความปรารถนาของผมใช่มั้ย?”นักเรียนญี่ปุ่นคนนี้ แสดงรอยยิ้มเย้ยหยันบนริมฝีปาก หัวหน้าอาจารย์ของนักเรียนญี่ปุ่นก็ทำแค่ยืนอยู่ในกลุ่มคนดู โดยไม่แสดงท่าทีอะ
