หยิบบัตรของเขาออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่ายต่อหน้าเข้า“ผมเตือนคุณไปสองครั้งแล้ว ๆ นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ผมบอกว่าวันนี้ยามประจำโรงเรียนหยุดงาน” ชายตาสามเหลี่ยมกลับด้านเชิดหัวขึ้น ไม่สามารถแม้เห็นสายตาทั้งสองฉินเฉาเก็บบัตร ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ทำไมวันนี้ยามถึงหยุด?”“แกยังกล้าถามคำถามนี้อีกเหรอ?” การ์ดโล่สีฟ้าคิ้วหนาที่อยู่ใกล้ๆ แสยะยิ้ม “บอสของแกจ้างเราเพราะว่าพวกแกเป็นแค่ขยะใส่ชุดยามน่ะสิ”ก่อนที่ฉินเฉาจะหมดความอดทน ชายตาสามเหลี่ยมตบไหล่เพื่อนของเขา “เล่ยจื้ออย่าพูดเหลวไหล เรื่องแบบนี้เก็บไว้ในใจก็พอ”ฉินเฉาขบฟัน โบกมือให้ซูจีหลบไปด้านข้างแล้วพูดว่า “เอาล่ะ…ผมรู้แล้วเป็นแค่ไม้ผุ ๆ ไร้ประโยชน์ แต่ผมก็คิดว่ามันง่ายที่ผมจะจัดการพวกนายสองคน”“ขยะยังไงก็ยังเป็นขยะ พูดไม่คิด” ชายที่ถูกเรียกว่า เล่ยจื้อหัวเราะจนหัวสั่น แล้วตบไหล่ชายตาสามเหลี่ยม “พี่ชาน เจ้าหนูนี่ตลก”“หึหึ…” ฉินเฉาหัวเราะ หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า คาบไว้ในปากแล้วจุด“สำหรับคนอย่างพวกนาย ผมมีแค่คำพูดเดียวเท่านั้น”หลังจากที่พูดเสร็จ ฉินเฉายื่นหมัดขวาออกไป จากนั้นยกนิ้วกลางขึ้นตรงหน้าเล่ยจื้อใบหน้ายิ้มของเล่ยจื้อสลายไป ผิวหนังแล้วเลือดเนื้อของเขาสั่นสะท้านด้วยความโกรธ ฉินเฉาเจตนาทำให้ชายคนนี้โกรธ เขาเห็นมันเทียบกับพี่ชานแล้ว เล่ยจื้อคนนี้อารมณ์ร้อนกว่ามากแน่นอนว่ามันไม่สะกดความโกรธของตัวเอง รีบก้าวเข้ามาหาฉินเฉาทันที“เล่ยจื้ออย่าใช้
