กำลัง” พี่ชานเหมือนจะพยายามจัดการกับเรื่องนี้แต่เขาเพียงแค่พูดเท่านี้แล้วหันหน้าหนีไปด้านข้าง“เจ้าหนู เมื่อกี้แกหมายความว่ายังไง?” หลังจากได้รับอนุญาตจากพี่ชาน เล่ยจื้อกลายเป็นมั่นใจ เขาเดินเข้ามาแล้วถามดัง ๆ เสียงของเขาเหมือนกับสายฟ้าฟาด ถ้าพวกเขาได้เห็นท่าทางน่าประทับใจนี้ของเล่ยจื้อ บางทีเท้าของพวกเขาอาจจะแข็งก่อนที่จะสู้แต่ฉินเฉาไม่ใช่คนธรรมดา แม้กระทั่งมนุษย์หมาป่ายังถูกเขาจับแล้วคนที่ถูกเรียกว่าน่าประทับใจในหน่วยโล่สีฟ้านี้จะทำให้เขากลัวได้อย่างไร?“ความหมายก็ง่าย ๆ ” ฉินเฉาสูบบุหรี่ชิว ๆ แล้วพูดว่า “ฉันพูดว่านายมันขยะยิ่งกว่าฉันไงล่ะ”“ไอ้สวะ ให้พ่อแกคนนี้สอนบทเรียนให้แกแทนอาจารย์ของแกเอง!” เล่ยจื้อพูด จากนั้นก็พุ่งหมัดใส่ใบหน้าด้านข้างของฉินเฉาอย่างคำพูดที่ว่า ‘จะเปิดโปงคนอย่าเปิดเผยข้อบกพร่องของเขาจะตีคนอย่าตีหน้า’ หมัดของเล่ยจื้อนี้กะเอาเข้าที่หน้า ถ้ามันถูก มันจะสร้างความเสียหายทางด้านร่างกายแล้วจิตใจให้ฝ่ายตรงข้ามอย่างมากแต่ฉินเฉาจะปล่อยให้ตัวเองถูกซัดได้อย่างไร? เขายื่นมือออกไปรับอย่างชิว ๆ การเคลื่อนไหวนี้เชื่อมต่อกับฝ่ามือที่เหมือนอุ้งตีนหมีของเล่ยจื้อ มือของฉินเฉารีบกวาดมันไปด้านข้างจากนั้นย่อเอวลง แล้วใช้ความสูงที่ต่างกันนี้ ใช้ไหล่ของเขากระแทกเข้ากับหน้าอกของเล่ยจื้ออย่างแรงหน้าของเล่ยจื้อทันใดนั้นก็ซีดขาว เขารู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดกำลังจะหมด การกระแทกที่หน้าอกนี้
