งพี่ชาน!”พร้อมเจตนาฆ่า พวกเขายกกระบองแล้วพุ่งเข้าใส่ฉินเฉาพร้อมกันฉินเฉาก็ไม่ยั้งมืออีกต่อไป เขาเกลียดพวกนี้ พวกที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น ต้อนรับพวกเขาด้วยความยินดี ผู้ชมที่อยู่ด้านข้างเห็นแต่ผู้คนที่พุ่งเข้าใส่ฉินเฉา ได้ลอยกลับมาตกลงในจุดที่พวกเขาเคยอยู่ก่อนหน้า คนต่อคน พวกเขาตกลงกับพื้นอย่างงุ่มง่าม“ทำไมการต่อสู้ของพวกนายแย่อย่างนี้?” ฉินเฉาขยับข้อต่อในร่างของเขา พร้อมเสียงกร็อบแกร็บ “การต่อสู้นี้ห่วยมาก พวกนายโคตรอ่อน นี่ไม่ได้แม้แต่ทำให้ฉันรู้สึกสนใจแม้แต่น้อย”“พี่ชาน…เรา เราเรียกคนจากหัวหน้ามาเพิ่มอีกดีมั้ย?” เล่ยจื้อที่ถูกอัดก่อนเพื่อน ตอนนี้เริ่มหายใจสะดวกแล้ว พร้อมกับหน้าที่ซีด เขาถามพี่ชาน“ให้หัวหน้าจัดการ!” พี่ชานจ้องตาเขา พูดว่า “ความสามารถของเราแย่กว่าเขา ตอนนี้ เราต้องรู้ว่าเราแพ้แล้ว!”พร้อมกันนั้น เขาปัดมือเล่ยจื้อที่ยื่นมาช่วยเขาออกไป แล้วยืนขึ้นตรงหน้าฉินเฉา“คู่หู บอกชื่อนายมา เราจะได้รู้ว่าเราแพ้ให้กับใคร”“ฉันชื่อฉินเฉา แล้วฉันเป็นยามของโรงเรียนนี้” ฉินเฉาพูด “คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วใช่มั้ย ถ้าฉันจะเข้าไปทำงานตอนนี้?”“ขอโทษด้วย เรายังต้องเช็กกับบอสก่อน” พี่ชานยิ้ม “ฉันชื่อชูชานเป็นผู้จัดการหน่วยรักษาความปลอดภัยโล่สีฟ้านี้ วันนี้ฉันรับหน้าที่ดูแลที่นี่ ถ้านายต้องการอะไรบอกฉันได้เลย”“นายนี่มันดื้อจริง ๆ ” เพราะว่าคนอื่นยิ้มแล้วไม่ได้แสดงความเป็นปฏิปักษ์ ฉินเฉาก็ไม่
