อบ ๆ เขาสั่น หน่วยโล่สีฟ้าสะดุ้ง ชายคนนี้เป็นป๊อปอายหรือไง? ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งอย่างน่ากลัวขนาดนี้?“อย่าถอย ให้มันรู้ว่าเราเก่งแค่ไหน!” พี่ชานขมวดคิ้ว เขารู้ว่าชายคนนี้ไม่ง่ายที่จะจัดการ เขาเข้าใกล้หมัดฉินเฉาขณะที่วาดแขนแล้วดึงเอากระบองของเขาออกมาแกร๊ง! ทั้ง 30 คน ดึงเอากระบองออกมาพร้อมกัน กระบองหน่วยโล่สีฟ้านี้เป็นตัวเลือกที่นิยมที่สุด อาวุธชนิดนี้ทำลายแม้กระทั่งพื้นซีเมนต์ได้อย่าว่าแต่กระดูกคนเลยฉินเฉาทำเพียงแค่วางแขนเป็นแนวนอนปกป้องร่างกายของเขาปล่อยให้กระบองเหล่านั้นฟาดใส่แขนแคล้ง! พี่ชานรู้สึกเหมือนกับว่าเขาเพิ่งฟาดใส่แผ่นเหล็ก ที่ง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งแล้วทั้งสี่นิ้วชา กระบองของเขาหักเป็นสองท่อนอย่างไม่คาดคิด ท่อนบนลอยไปแล้วตกลงที่ด้านข้างพี่ชานตกใจ เขาคิดว่าแขนของฝ่ายตรงข้ามต้องหักอย่างแน่นอน‘ชายคนนี้บ้าไปแล้ว! เขาไม่แม้แต่จะหนี เขาป้องกันไม่ใช้การโจมนี้โดนหัว!’ใครจะรู้ ฉินเฉาสะบัดแขนอย่างใจเย็น ปัดมือขวาของพี่ชานไปด้านข้างด้วยมือซ้าย ขณะที่มือขวา กำเป็นหมัดแล้วกระทุ้งเข้าที่กระเพาะของพี่ชานอย่างแรงอั่คคค! พี่ชานไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาเจ็บปวดมากมายอย่างนี้ หมัดนี้เหมือนกับจะเป็นความเจ็บปวดที่สุดที่เขาได้รับมาตลอดหลายปีนี้ ท้องของเขารู้สึกเหมือนกับถูกมีดแทงแล้วหมุน เครื่องในของเขาแทบเคลื่อน เขาสูดลมหายใจเข้าปาก ก่อนที่จะนอนลงตรงหน้าฉินเฉา“เขาโก
