ฉินเฉาหันไปมองซูจีที่กำลังนอนอยู่ข้างเตียง ดูเหมือนเธอกำลังหลับลึก ในใจของเขารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน‘นี่เราสารภาพความรู้สึกโง่ ๆ กับเธอเหรอ? แถมเธอยังยอมรับอย่างไม่หวาดหวั่นอีกด้วย?’‘ฉัน ฉันยังไม่ตาย ใช่มั้ย?’ฉินเฉาหยิกตัวเองเพื่อเช็กว่าเขายังไม่ตาย แต่บางทีอาจเพราะหนังของเขาหนาไป เขาจึงไม่เจ็บในเวลานี้ มัน 4 ทุ่มแล้ว แม้ว่าข้างนอกจะมืด แต่ในโรงพยาบาลมันยังคงสว่างอยู่ ด้วยการจัดการของซูเฟย ฉินเฉาจึงได้รับการดูแลในห้องพิเศษ ดังนั้นในห้องคนไข้จึงมีแต่ฉินเฉามันเงียบสุด ๆ“อีตาบื้อ ทำอาหารให้ฉันกิน!” ในห้วงสับสน ขณะที่หลับ ทันใดนั้นซูจีก็ตะโกนออกมา ทำให้ฉินเฉารู้สึกกลัว“ฉันไม่อยากกินไข่ข้นกับมะเขือเทศ! ฉันอยากกินซี่โครงอ่อนเปรี้ยวหวาน” หลังจากพูดเสร็จ เธอก็ฝังหัวตัวเองลงในวงแขนของเธอ“ยัยเด็กนี่ วัน ๆ คิดแต่เรื่องกิน” ฉินเฉาหยิบโค้ตของเขาคลุมให้ซูจีทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา ชายในชุดแล็บสีขาวแล้วใส่หน้ากากหมอก็เข้ามา ในมือของเขาถือถาดที่เต็มไปด้วยยาหมอเดินมาที่ข้างฉินเฉา หยิบเข็มฉีดยาแล้วค่อย ๆ ดูดยาในขวดขึ้นมาอย่างช้า ๆ“ทำไมผมต้องถูกฉีดยาดึกขนาดนี้?” ฉินเฉารู้สึกสงสัย แต่หมอไม่ได้ตอบคำถามของเขา เขาเดินเข้ามาขณะที่ถือเข็มอยู่“หมอ บอกผมได้มั้ยว่านี่มันยาอะไร?” ฉินเฉารู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ ดังนั้นเขาจึงอดถามไม่ได้เหมือนหมอจะใจร้อน เขาเดินเข้ามาขณะที่ไม่สนใจคำถามของฉินเฉาทันใดนั
