้นฉินเฉาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง คนที่จะทำหน้าที่ฉีดยาส่วนมากเป็นพยาบาลไม่มีทางที่หมอจะทำหน้าที่นี้ ทันใดนั้นหมอก็แทงเข็มฉีดยาเข้าที่คอของฉินเฉา ในสายตาฉินเฉาเขาเห็นความเร็วมือของชายคนนั้นเร็วเหมือนสายฟ้า มันทะลวงอากาศเข้ามาเมื่อฉินเฉายื่นมือออกไปเพื่อหยุดมัน เข็มในมือชายคนนั้นก็มาถึงคอของฉินเฉาแล้วเขารู้สึกถึงปลายเข็ม คอของฉินเฉาเย็นเฉียบ เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต แสงสีดำก็ระเบิดออกมาจากร่างฉินเฉา ตามมาด้วยควันรูประฆังขนาดใหญ่ มันกระแทกร่างของหมอออกไปอย่างไม่คาดคิดด้วยความประหลาดใจของทั้งคู่ ควันนั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนร่างเป็นระฆังสีดำลอยอยู่ตรงหน้าฉินเฉาหมอรีบลุกขึ้นยืน พอเขาถอดหน้ากากก็เผยใบหน้า คน ๆ นี้เป็นชาวต่างชาติที่คุ้นเคย“แกคือนักฆ่าเมื่อตอนกลางวัน!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็กระโดดลงจากเตียง แต่นักฆ่าแสยะยิ้ม แล้วกระโดดออกไปจากหน้าต่างชั้นสี่ของโรงพยาบาล“บัดซบ เจ้านี่ไม่ใช่คนธรรมดา” ฉินเฉายื่นมือออกไปแล้วชี้ไปที่ซูจี“ระฆังหยินหยาง ปกป้องเธอ”หลังจากนั้น ระฆังหยินหยางเหมือนมีความคิด มันก็ลอยไปอยู่เหนือร่างของซูจีแล้วปกป้องผู้หญิงของฉินเฉาที่กำลังหลับอยู่สำหรับฉินเฉา เขาสวมชุดของโรงบาลยื่นหัวออกไปตรงหน้าต่างภายใต้ท้องฟ้ายามค˹าคืน คนไข้ทั้งหมดพากันหลับหมดแล้วภายใต้แสงไฟที่ถนน มันไม่มีใครอยู่ที่สนามหญ้าด้านนอกทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความเย็นที่หลังคอของเขา ฉินเฉารีบหดหัวกลับเข้าไ
