อร์รารี่ ไม่นานมันก็ตามเขาทัน“บัดซบ! นี่มันอะไรกันวะ!” หมาป่าตกใจ เขารีบเปลี่ยนเส้นทางแล้วปีนขึ้นไปบนตึกที่อยู่ใกล้ ๆ“แกคิดว่าแกจะไปไหนได้!” ฉินเฉาไม่ลังเลสักนิด ยังคงปั่นจักรยานไล่ตามติด ๆ ดวงตาของหมาป่าแทบหลุดออกจากเบ้า เพราะความหวาดกลัว เขารวบรวมพลังแล้วพุ่งขึ้นไปข้างบนอย่างบ้าคลั่งฉินเฉาก็เลยปั่นจักรยานของเขาเร็วขึ้น ตามหลังหมาป่าไปติด ๆ ไม่ว่าฝั่งตรงข้ามจะวิ่งได้เร็วแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถหนีไปจากเงื้อมมือของฉินเฉาได้“ไอ้เวร หยุดตามสักที!” สุดท้ายหมาป่าก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป“แกโง่หรือเปล่า?” ฉินเฉาหัวเราะ แล้วพูดว่า “มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะหยุดไล่ตาม!”ทั้งสองคนเปลี่ยนสถานะ ฉินเฉาไม่ได้ช้าลงเลย หลังจากปีนขึ้นมาถึงดาดฟ้า หมาป่าก็หาทางเพื่อกระโดดไปที่ตึกถัดไป ข้างหลังเขาฉินเฉาก็ทำตัวเหมือนกับไกด์ทัวร์ กำลังบอกชื่อของตึกว่าเป็นตึกการค้าหรือว่าตึกอะไรหลังจากนั้นจมูกหมาป่าก็งอง˺า หลังจากกระโดดข้ามไปหลายตึกทันใดนั้นเขาก็หยุดแล้วมองไปที่ฉินเฉาทั้งที่เขากำลังหอบอยู่“เฮ้ ทำไมถึงหยุดที่นี่ล่ะ?” ฉินเฉาลงจากจักรยานแล้วแสยะยิ้มขณะที่พิงจักรยานอยู่ “ถ้านายวิ่งต่อไปอีกล่ะก็ บางทีเราอาจถึงเมืองจิงหยางก็ได้นะ”“ไอ้เวรเอ๊ย! ไปตายซะ!” หมาป่าคำรามเสียงดัง สะบัดกรงเล็บหมาป่าฟาดเข้าใส่ฉินเฉา
