้าย! ปะ หม่าม๊าจะเล่านิทานหมาป่าให้ฟัง”ฉินเฉาไม่มีเวลาจีบสาวน้อย เขาวิ่งไต่กำแพงไล่ตามหมาป่าไปในโถงทางเดิน แม้ว่าความสามารถของหมาป่าตัวนี้จะไม่สูงมาก แต่เรื่องหนีของเขาเป็นชั้นหนึ่ง“อย่าหนี! อย่าหนีนะ!” ฉินเฉาตะโกนออกไป ขณะที่ไล่ตามหมาป่าเขาใช้ความสามารถพลังจิตควบคุมสิ่งของอย่างต่อเนื่อง เขาควบคุมเก้าอี้สิ่งต่าง ๆ ใส่หมาป่า ขณะที่มันยังคงวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งบนกำแพงแต่หมาป่าว่องไวมาก ไม่มีสิ่งใดที่ขว้างถูกเขาเลย“ฉันบอกให้หยุด!” ฉินเฉาเริ่มโกรธ เขาตะโกนครั้งแล้วครั้งเล่า“แกโง่หรือเปล่า?” หมาป่าอดตอบกลับมาไม่ได้ “มีแต่คนโง่นั่นแหละที่จะหยุด!”หลังจากนั้น ทันใดเขาก็กระโดดออกทางหน้าต่างมันมีไม้อยู่นอกหน้าต่าง หลังจากที่เขาตกลงไปที่ไม้ เขากลิ้งตัวกับพื้น แล้วจากนั้นก็รีบกระโดดขึ้นมาแล้ววิ่งหนีไปฉินเฉาก็กระโดดลงมาแล้วตกลงกับพื้นโดยตรง ทันใดนั้นร่างของเขาก็สั่นหลังจากที่เท้าของเขากระทืบลงกับพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดสะเทือนมาถึงหน้าอกของเขา ปรากฏว่าบาดแผลยังรักษาไม่เสร็จดี แต่ฉินเฉาได้แต่อดทนไว้ เขาเรียกจักรยานออกมาจากช่องเก็บของแล้วขึ้นขี่มันล้อจักรยานทำให้เกิดประกายไฟตามพื้น หลังจากที่หัวเราะในความมืด เขาปั่นจักรยานแล้วไม่นานก็ตามนักฆ่าหมาป่าทันหมาป่ากลายเป็นหดหู่ใจ เขาคิดว่าเขาหนีพ้นแล้ว แต่เมื่อเขาหันกลับไปมอง ยามที่ยังอยู่ในชุดคนไข้กำลังปั่นจักรยานมาด้วยความเร็วเสียงจักรยานนี่เหมือนกับเฟ
