ป่าที่ท่าทางทึมทือเมื่อนักฆ่าหมาป่าเห็นเด็กน้อย แสงสีเขียวที่ลุกโชนในตาทันใดนั้นก็เปล่งรังสีฆ่าฟันออกมาสาวน้อยตัวสั่นเทา ร่างเล็ก ๆ ของเธอพิงเข้ากับกำแพงด้านหลังแต่ก่อนที่หมาป่าจะได้ทำอะไร ฉินเฉาก็ร้องออกมาขณะที่บินเข้ามา เขากระโดดไล่ตามหมาป่าไปหมาป่าเก็บความคิดที่จะฆ่าเด็กน้อยไว้ เขารีบปีนกำแพงขึ้นไป ใช้ขาทั้งสี่พุ่งไปตามกำแพงอย่างป่าเถื่อนพร้อมเสียงชนอีกเสียง ฉินเฉาทำลายหน้าต่างให้แตกเป็นเสี่ยงอีกบานแล้วตกลงไปในระเบียงเมื่อเห็นท่าทางตระหนกของสาวน้อย เขารีบฉีกยิ้ม นั่งยอง ๆ ข้างๆ เธอ หยิบหมากฝรั่งออกมาจากกระเป๋า แล้ววางลงไปในมือเธอ เขาไม่ลืมหยิกแก้มยุ้ย ๆ ของเธออย่างนุ่มนวล“สาวน้อยพี่ให้ลูกอมนะ แต่อย่าบอกใครล่ะ ตกลงนะ!”แล้วเขาก็วิ่งจากไป ทิ้งสาวน้อยไว้ที่ระเบียงมีผู้หญิงวิ่งออกมาจากห้องคนไข้ จับมือลูกสาวเธอไว้แล้วพูดว่า“เสี่ยวอ้าย ลูกมาทำอะไรที่นี่! ที่ระเบียงตอนกลางคืนมันเย็นมากรู้ไหมกลับห้องกับแม่มา”“หม่าม๊า หม่าม๊า!” เด็กน้อยรีบจับมือแม่ของเธอแน่น พูดว่า “มันมีหมาป่าตัวใหญ่น่ากลัว กระโดดออกไปที่หน้าต่าง!”ขณะที่ตะโกนด้วยปากของเธอ เด็กน้อยชี้นิ้วไปที่หน้าต่าง“เสี่ยวอ้ายลูกแค่คิดไปเอง เรานี่เหมือนพ่อขึ้นทุกวันในอนาคตลูกคงเขียนนิยายของตัวเองได้แน่!” แม่ลูบหัวลูกสาวแล้วก็พาเธอกลับเข้าไปในห้องสาวน้อยร้องออกมา “ไม่ มันเป็นเรื่องจริง! หม่าม๊า หนูไม่ได้โกหก!”“โอ๋ ๆ ๆ ไม่โกหกนะจ๊ะเสี่ยวอ
