“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าหนูอย่าเอาได้แล้วไหล นั่นเป็นผลข้างเคียงของการฝึกฝนเส้นทางของปีศาจ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า”“เศษเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่นี้ได้รับบาดเจ็บ ข้าหลัวเต๋อได้ข้ามกาลเวลามาจากอดีตนับพันปี แต่ข้าก็แทบจะจบสิ้นกับการจัดการที่แสนอ่อนแอนี้ ตอนนี้ข้าได้ยอมรับสถานการณ์นี้แล้ว ข้าก็เลยอยากจะทำตัวให้มีประโยชน์ในช่วงเวลาสุดท้าย ตอนนี้เจ้าอยู่ในช่วงอ่อนแอที่สุด ตามนั้นข้าต้องการให้เศษเสี้ยววิญญาณของข้ากับเจ้า”“นาย นายอยากจะกลืนวิญญาณของฉัน?” ร่างของฉินเฉารู้สึกกลัว“ถ้าข้ามีพลังละก็นะ ทำไมข้าต้องเถียงกับเจ้าด้วย?” หลัวเต๋อจ้องเขา “ในช่วงชีวิตที่รุ่งโรจน์ของข้าหลัวเต๋อมีอาวุธผู้ฝึกตนที่ข้าภูมิใจที่สุดอยู่มันถูกเรียกว่า ระฆังหยินหยาง มันเป็นอาวุธผู้ฝึกตนที่มีพลังการป้องกันสูงมาก แต่เมื่อตอนที่ข้าร่วงหล่น ระฆังหยินหยางได้ถูกทำลายตอนนี้ข้าจะใช้พลังของเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่เพื่อสร้างเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ข้าอยากให้เจ้าใช้มันทุกวันเจ้าต้องค่อย ๆ สยบมัน ทำให้มันทรงพลังไปพร้อมกับเจ้า ถึงตอนนั้นข้าจะสามารถกลับไปที่โลกได้อีกครั้ง ในรูปแบบวิญญาณ”“เมื่อได้กลับมา นายวางแผนจะทำอะไร?” ฉินเฉาถามเขาอย่างระวัง“ข้าจะทำอะไรน่ะเหรอ? บางที ครั้งหนึ่งความปรารถนาที่ข้าต้องการที่สุดก็คือการแก้แค้น แต่ตอนนี้ข้าแค่ต้องการกลับไป” ดวงตาของหลัวเต๋อเหม่อลอยมีร่องรอยของความเสียใจในนั้น “อาวุธผู้ฝึกตนนี้ถูกค
