วบคุมโดยเจ้าของอย่างสิ้นเชิง ถ้าเจ้าไม่ตกลง มันก็ไม่มีอะไรที่ข้าจะทำได้ ข้าหลัวเต๋อทำได้เพียงเอาตัวเองให้รอดเพียงเท่านั้น”การเอาตัวรอดเป็นสัญชาตญาณพื้นฐานของมนุษย์ แม้แต่ปีศาจพันปีอย่างหลัวเต๋อก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ฉินเฉามองเข้าไปที่ตาของเทพปีศาจ พลางวิเคราะห์เล็กน้อย ในอนาคตเขาต้องเจอกับต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอีกนับไม่ถ้วน ปัจจุบันที่เขาขาดคืออาวุธผู้ฝึกตนที่ทรงพลัง ถ้าเขาใช้อาวุธผู้ฝึกตนป้องกันตัวนี้ บางที วันนี้เขาคงไม่อนาถขนาดนี้“ได้ ฉันสัญญา”“เยี่ยม ไม่เสียแรงที่เจ้าถูกเรียกว่าประสบความสำเร็จในเส้นทางปีศาจ ข้ายินดีจริง ๆ ” หลัวเต๋อหัวเราะอีกครั้ง ความสง่างามทรงพลังของเทพปีศาจกลับมาอีกครั้ง “งั้นรับวิญญาณของข้าไป! ระฆังหยินหยางไป!”เมื่อเสียงของหลัวเต๋อสิ้นสุด ทันใดนั้นเขาก็กลับไปที่ควันสีดำ แล้วลอยเข้าสู่ระฆังระฆังสั่นอย่างรุนแรงเริ่มหมุนรอบตัวฉินเฉา ฉับพลันมันก็ทะยานขึ้นฟ้าพร้อมกับแผดเสียง แล้วพุ่งเข้าไปในร่างฉินเฉา“อ๊ากกกก!” ฉินเฉารู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด หลังจากนั้นเขาก็ถูกเตะออกมาจากจักรวาลใบเล็กนี้ฉินเฉาลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงนุ่ม ร่างตั๋วกายของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ รอบตัวมีแต่สีขาว มีกลิ่นของยาฆ่าเชื้อลอยอยู่ในอากาศเขาอยู่ในโรงพยาบาลซูเฟยที่หรี่ตามองลอดแว่นของเธอ เมื่อเห็นฉินเฉาตื่นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจมือของเธอยังจับผ้าขนหนูสีขาว ด้วยเพราะเธอกำลังเช็ดเหงื่อให้ฉิ
