นเฉา“นายตื่นแล้ว!” ภายในใจของซูเฟยรู้สึกหนักอึ้ง ผ้าขนหนูที่อยู่ในเมืองร่วงตกลงสู่พื้น ขณะที่เธอกำลังถูกลอบยิงฉินเฉาพุ่งตัวมารับกระสุนแทนเธอ มันทำให้เธอกลัวจริง ๆเมื่อฉินเฉาทรุดลงไปในแอ่งเลือด เธอรู้สึกแย่มากด้วยเพราะรู้ดีว่าเป้าหมายของกระสุนนั้นก็คือตัวเองไม่ใช่ฉินเฉา“คุณกับซูจีไม่เป็นไรใช่มั้ย?” ความหมายในคำพูดชัดเจน ฉินเฉาเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องสาวเธอ คำพูดนี้ทำให้หัวใจของซูเฟยรู้สึกทั้งอบอุ่นแล้วก็เจ็บแปล๊บอย่างบอกไม่ถูก สุดท้ายแล้วในใจของเขาคือซูจี“ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” ซูเฟยตอบอย่างนุ่มนวล“แล้วนักฆ่าล่ะ?”“พอยิงพลาดมันก็หนีไปแล้ว ตำรวจไม่สามารถจับฆาตกรได้”ซูเฟยส่ายหัว เมื่อเธอเห็นฉินเฉาอยากจะพูดอะไรอีก ทันใดนั้นเธอก็ยื่นนิ้วมือแตะริมฝีปากเขา“อย่าพูดอีกเลย หมอบอกว่านายต้องพักผ่อน” หน้าเธอแดงเล็กน้อย แล้วเอานิ้วมือเธอกลับมา เพื่อปกปิดความเขินอายเธอหยิบแอปเปิลบนโต๊ะขึ้นมาบรรจงปอกเปลือกมันอย่างช้า ๆ ซึ่งต่างจากซูจีเธอจะปอกมันอย่างระวังพยายามรักษาผิวของมันไว้ฉินเฉาอยากจะกัดนิ้วเธอจริง ๆ ก่อนที่เขาจะทำตามความคิดชั่วร้าย แต่แล้วเปลี่ยนใจกลางคันเขาก็ยอมแพ้“ฉินเฉา นายเป็นใครกันแน่? หมอบอกว่านายเป็นปาฏิหาริย์ของวงการแพทย์ กระสุนทะลุปอดนายไปชัด ๆ ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ แม้ว่าพวกเขาจะรอดชีวิต อย่างน้อยพวกเขาต้องสาหัสกว่านี้ แต่ปอดของนายกลับรักษาตัวเองได้ ตราบเท่าที่มันฟื้นตัวนายก็จะสามารถ
