ข้างเขาออกไป “ฉันเคยบอกเธอแล้วไง สำหรับเรื่องฝึก ฉันจะใช้ความสามารถของตัวเอง ยิ่งกว่านั้น เธอช่วยหยุดลากฉันไปก่ออาชญากรรมสักที ทุกครั้งที่มีสาวมานอนที่ห้องฉัน เธอมักจะมาชวนฉันทำเรื่องแบบนั้นทุกที”“นี่เป็นหน้าที่ของฉันนี่ ก็ฉันเป็นปีศาจ เป็นธรรมดาที่งานของฉันคือชี้ทางแห่งบาปให้มนุษย์ ไม่อย่างนั้น นายคิดว่าฉันจะนำนายไปหาสิ่งดี ๆ หรือไง? ถ้าอย่างนั้นนายต้องไปหานางฟ้าแล้วล่ะ”“เอาละ… ฉันขอละกัน ปล่อยฉันไปเถอะ ในเมื่อฉันขอพรไปแล้วเห็นแก่หน้าฉัน ให้ฉันนอนเถอะ ตกลงนะ? พรุ่งนี้ฉันต้องพาซูเฟยไปทำงานแต่เช้า”จากนั้น ฉินเฉาก็หันหัวกลับไปแล้วไม่สนใจปีศาจสาวที่ดึงดูดใจนี้อีก วันนี้เขาหมดแรงจริง ๆ ไม่นานเขาก็เข้าสู่ห้วงนิทรา“ฉินเฉา ฉันขอโทษ นี่เป็นความผิดของฉันเอง ฉันหวังว่านายจะสามารถหาผู้หญิงที่ดีกว่าฉันได้” สาวสวยที่อยู่ในโค้ตสีเทาอ่อนพอดีตัวผู้ที่กำลังถือแฟ้มเอกสาร ยืนอยู่ตรงข้ามฉินเฉาพร้อมท่าทางที่ต่างออกไป“ฉานฉาน เธอจะไปไหน?” ฉินเฉาผู้ที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกพยายามหยุดแฟนสาวที่ทางเข้าอพาร์ทเมนต์“ฉันไม่สามารถอยู่แบบนี้ได้อีกแล้ว…ฉันจะป่วยถ้ายังเอาแต่กินบะหมี่ถ้วยอยู่อย่างนี้ทุกวัน ฉันไม่สามารถทนให้คนอื่นมองมาที่ฉันได้เพื่อน ๆ รอบตัวฉันต่างพากันซื้อบ้านแล้วแต่งงานกันหมดแล้ว แต่แฟนของฉันแม้แต่งานก็ยังไม่มี”เธอหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วพูดว่า “พวกเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นเราจึงควรทำเ
