หมือนตอนแรก เรากลายมาเป็นคู่รักด้วยความรู้สึกที่ดี ดังนั้นฉันอยากให้เราแยกจากกันด้วยดีเหมือนกัน…”จากนั้นเธอก็ถือกระเป๋าเดินทางออกไป เหลือเพียงแค่ไอ้บื้อฉินเฉาที่ยืนตรงนั้น เธอเดินลงบันไดโดยไม่หันกลับมามองแม้สักครั้ง“ฉานฉาน อย่าไป!” เมื่อได้ยินประตูระเบียงเปิด ทันใดนั้นฉินเฉาก็ตื่นจากการเป็นรูปปั้น แล้ววิ่งลงตึกด้วยความกลัวที่กำลังผูกเป็นปมในกระเพาะ เมื่อเขาเปิดประตูห้องโถง แฟนก็ได้นั่งอยู่ในรถนิสสัน ในตำแหน่งคนขับนั้นเป็นเพื่อนร่วมสาขาชายคนนี้อ้วนจนแทบปิดใบหน้าจนมิด แต่ครอบครัวค่อนข้างมีเงินตอนนี้เขาทำงานโดยมีเงินเดือน 8000 หยวน รายละเอียดอื่น ๆ ฉินเฉาจำได้อย่างคลุมเครือ เพราะว่านี่เป็นข้อมูลที่เขาได้ยินเมื่อแฟนพูดกับมันพวกเขาทั้งคู่ติดต่อกันบางครั้ง แต่เขาก็เหมือนกับเจ้าโง่ที่ถูกเมล็ดข้าวบดบังพวกเขาทั้งคู่คุยกันแล้วหัวเราะขณะที่ไม่ได้สนใจว่ามีคน ๆ หนึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ เหมือนหนุ่มหน้าขาวที่ถูกไฟส่อง เขายืนอยู่ที่นั่นขณะที่รถขับออกไปเหลือไว้เพียงฝุ่นควัน“นี่ก็คือเรื่องที่นายกำลังฝันงั้นเหรอ?”ทันใดนั้นอ้อมแขนอันอบอุ่นก็โอบกอดฉินเฉาจากข้างหลัง ร่างอันสั่นเทาลืมตาตื่นขึ้น เวลานี้เขาได้กลับมาจากดินแดนแห่งความฝันแล้ว“โรซี่?”“เธอตามฉันได้แม้แต่ในฝันเลยเหรอ?”ปีศาจสาวสวยเดินมาข้างหน้าฉินเฉาอย่างนุ่มนวล จ้องมองเข้าไปในตา “เธอเป็นแฟนเก่าของนายใช่มั้ย?”“ทำไมเธอถามฉันอย่างนั้น?” ฉินเฉามองไปทางอื่
