ยของฉันตลอด 24 ชั่วโมง ทุกวัน”“ขอผ่าน บอดี้การ์ดดูท่าจะงานหนัก ผมเป็นแค่ยามดีกว่า แม้ว่าเงินเดือนจะน้อย ผมก็สามารถใช้ชีวิตเรื่อย ๆ ได้ทุกวัน ถ้าคุณอยากจะขอบคุณผมล่ะก็ แค่ขึ้นเงินเดือนก็พอ แค่นั้นก็ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว!”เมื่อถูกฉินเฉาปฏิเสธ ซูเฟยกลายเป็นรำคาญอย่างไม่มีเหตุผล“ฝันไปเถอะ!” เธอดันแว่นแล้วกลอกตาที่น่าดึงดูดของเธอ“เอาล่ะ ๆ หยุดพูดเรื่องงานเถอะ คุณหิวแล้วใช่มั้ย? งั้นก็กิน” ฉินเฉาวางอาหารไว้บนโต๊ะแล้วเรียกซูเฟยมากินข้าวเมื่อเงินเดือนยังไม่ออก ส่วนผสมในครัวก็ขาดแคลน ตอนนี้ ฉินเฉาทำได้แค่มันฝรั่งแผ่นทอดแล้วทำซุปมันฝรั่งใส่ผักโขมไม่คิดว่า ซูเฟยจะกินอย่างไม่ลังเล“ไม่เลว ฉันไม่เคยคิดเลยว่านายจะทำอาหารเป็น” ซูเฟยถอนหายใจ เธอไม่สามารถคิดภาพว่าผู้ชายธรรมดาอย่างฉินเฉา เวลาทำอาหารจะเป็นยังไง“ผมทำได้แค่อาหารพื้น ๆ ตอนผมหางาน ลองสมัครเป็นเชฟ แต่พวกเขาไม่ชอบที่ผมรู้จักอาหารแค่ไม่กี่อย่าง ผมเลยไม่ผ่าน”“ทำไมนายไม่ลองมาเป็นพ่อครัวที่โรงอาหารโรงเรียนล่ะ?” ซูเฟยอดแนะนำไม่ได้“ทำไมทั้งคุณแล้วก็น้องสาวชอบให้ผมเป็นเชฟกันจัง? งานแบบนี้ไม่เหมาะกับผม” ฉินเฉารีบส่ายหัว ท่าทางไม่ต้องการยอมรับคำแนะนำของซูเฟย“หึ!” ซูเฟยหายใจอย่างเย็นชา เพราะเป็นหญิงแกร่ง นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายปฏิเสธข้อเสนอของเธอ ทำให้รู้สึกโกรธเธอหยุดพูด แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียวพวกเขาทั้งคู่หิวดูหิวไม่น้อยทีเดียว ซัดอาหารตรงหน
