เข้าจมูกเธอ ภายใต้สถานการณ์นี้ ซูเฟยอดหน้าแดงไม่ได้ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าผู้ชาย ทันใดนั้นเธอก็สะท้าน หิ่งห้อยตัวเล็ก ๆ ในหัวใจเธอทันใดนั้นก็เปล่งแสง“ฉินเฉา นายมาได้ไง!?” ซูเฟยผลักชายที่อยู่ในเครื่องแบบยามแล้วพูดอย่างโมโห “นายมาวิ่งเล่นอะไรอยู่ในที่จอดรถใต้ดินนี้กัน?”“คืนนี้ผมอยู่เวร ผมเลยมาตรวจโรงเรียนตามปกตินะครับ” ฉินเฉามองซูเฟยที่กำลังโกรธอย่างขบขัน “ที่จอดรถนี้เป็นหนึ่งในพื้นที่ดูแลของผม”ซูเฟยมองฉินเฉาอย่างโมโห ทันใดนั้นก็กลอกตาแล้วดันแว่นเธอขึ้นแล้วพูดว่า “ฉินเฉา เท่าที่จำได้นายจบจากมหาลัยสาขาภาษาจีน ในเมืองจิงหยาง เรามีบริษัทโฆษณาอยู่นายคิดว่าตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการของที่นั่นเป็นยังไง? เงินเดือนก็สูง งานก็ไม่หนัก”“ไม่เป็นไร ผมชอบทำงานเป็นยามที่นี่” ฉินเฉาโบกมือ เขาปฏิเสธข้อเสนอของซูเฟย “อีกอย่างค่าครองชีพของที่นั่นก็สูงกว่าที่นี่ ผมคงลำบากถ้าต้องใช้ชีวิตที่นั่น ที่พ้งที่พักก็ยังไม่มี”“นาย!” เหมือนกับมีน˺ามันแล้วเกลืออยู่ในปาก ซูเฟยคันที่ฟัน เธอหวังว่าจะกัดชายคนนี้จนตายได้ นี่เป็นแผนของซูเฟย ถ้าซูจีไม่อยากไปอยู่ที่จิงหยาง งั้นเธอก็จะให้ฉินเฉาไปมันไม่ใช่ปัญหาว่าใครต้องไป ตราบเท่าที่เธอสามารถแยกพวกเขาทั้งคู่ได้ นั่นก็พอแล้วแต่ใครจะรู้ พวกเขาเหมือนกับเต่าที่เคลื่อนที่น้อยมาก ยากจะสั่นไหว“แล้วคุณล่ะ ผู้อำนวยการซู นี่ก็เย็นมากแล้ว ทำไมคุณยังไม่กลับอีก?” เมื่อเห็นซูเฟยท่าทางอ
