ผีตนนี้สามารถปกปิดตนเองจากตาปีศาจของฉินเฉาได้“เฮ้ นาย! นักเรียน! คนที่ท่าทางกระเซิงทำลายภาพลักษณ์โรงเรียนนั่นน่ะ มากับฉันหน่อยสิ”“ไอ้เวร แกว่าใครวะ!” ซุนเสี่ยวเฟิงถูกฉินเฉาทำร้ายเมื่อวาน แล้ววันนี้ขาของเขาก็ยังไม่หาย ยิ่งกว่านั้น เมื่อคืนเขาก็ไม่นอนไม่ค่อยหลับเพราะแฟนของเขามักจะละเมอมาเตะขาที่เจ็บของเขาระหว่างที่เธอหลับ แล้วยังมาถูกยามเรียกแต่เช้านี้อีก มันจึงทำให้เขาโกรธยามใครจะรู้ เมื่อเขาหันหัวไป เขาพบว่ายามที่เรียกเขาคือฉินเฉา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บที่แผลทันที เพราะเขาเจ็บที่เข่า ถ้าไม่ใช่เพราะได้แฟนช่วยพยุง เขาคงหล่นลงพื้นไปแล้ว“นาย นาย นายต้องการอะไร?” ซุนเสี่ยวเฟิงท่าทางตื่นตระหนกเขาพยายามมองกระบองไฟฟ้าหวังเพื่อหวังให้เขาช่วย“หัวหน้า หัวหน้าหวัง เขา เขา…”“ฉินเฉา ถ้านายมีเรื่องต้องทำ ก็ไปทำ ฉันจะช่วยดูแลตรงนี้เอง หึหึ” ใครจะรู้ ว่ากระบองไฟฟ้าหวังจะพูดกับฉินเฉาด้วยรอยยิ้มสุภาพแบบนั้นฉินเฉาพยักหน้า ลุกขึ้นจากเก้าอี้ จากนั้นเดินไปโอบไหล่ซุนเสี่ยวเฟิงแล้วพูดว่า “ดูนายสิ กลัวอะไร หรือนายคิดว่าฉันจะทำอะไรกับนายงั้นเหรอ? สาวสวยรออยู่ที่นี่สักเดี๋ยว ไม่นานฉันจะพาแฟนเธอมาส่งเอง”หญิงสาวไม่รู้ว่าซุนเสี่ยวเฟิงกับฉินเฉา เคยกระทบกระทั่งกันมาก่อน เมื่อเธอได้ยินว่าพวกเขามีเรื่องคุยกัน เธอก็คิดว่าคงเป็นเรื่องปัญหาของพวกผู้ชายดังนั้น เธอเลยพูดอย่างยินดีว่า “ได้เลย”ซุนเสี่ยวเฟิงรู้สึกหมดหวัง
