เพราะว่าฉินเฉาใช้กำลังพาเขาไปที่สำนักงานรักษาความปลอดภัยภายในสำนักงาน มันไม่มีใครอยู่รอบ ๆ ฉินเฉากับซุนเสี่ยวเฟิงนอกจากจางลี่ที่กำลังนอนอยู่ในห้องถัดไป จึงไม่คิดรบกวนพวกเขา“พี่ พี่ใหญ่ เมื่อวานเป็นฉันที่ผิดเอง ผมผิดเอง ปล่อยผมไปเถอะผมเป็นแค่เด็กที่ไม่รู้อะไร”ฉินเฉานั่งบนโซฟาขณะที่ซุนเสี่ยวเฟิงยืนอย่างระวังอยู่ด้านตรงข้าม เขาทำแม้กระทั่งตบหน้าตัวเองขณะที่น˺าตาไหลเข้าจมูก“โอ้ ทำไมนายทำอย่างนั้นล่ะ? ฉันพานายมานี่ก็เพื่อจะถามคำถามสักสองคำถามแค่นั้นเอง เอาล่ะ นั่งลง”เมื่อเห็นซุนเสี่ยวเฟิงขอร้องอ้อนวอน ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดี เขาจึงรีบสั่งให้ซุนเสี่ยวเฟิงนั่งลงบนโซฟา“ดื่มน˺ามั้ย?”“มะ ไม่ครับ…”“บุหรี่ล่ะ?”“มะ ไม่…” ซุนเสี่ยวเฟิงเหมือนกับสะใภ้ที่ถูกกดขี่ เขากลัวว่าฉินเฉาจะยกมือตบเขาคว˹าเมื่อไหร่ เขานั่งลงบนโซฟาอย่างหงุดหงิด แต่ก้นเขาพร้อมจะกระโดดขึ้นทุกเมื่อแต่ขาของเขายังคงเจ็บอยู่“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ ฉันแค่อยากจะถามอะไรนายหน่อย แต่มีข้อแม้ว่า…นายต้องตอบตามจริง”“ผมจะบอก ผมจะบอก ผมชื่อซุนเสี่ยวเฟิง เป็นผู้ชาย อายุ 21 ปี มีแฟน 7 คน ผมเคยบอกให้พวกเขาสองคนไปทำแท้ง มีสามคนกำลังเรียนอยู่ต่างประเทศ ด้วยเหตุนี้ผมจึงมีโอกาสร่วมรักกับเธอได้เป็นบางครั้ง มีแค่สองคนที่ไม่อยู่โรงเรียนนี้ แต่ยังอาศัยอยู่ในเมืองนี้บางครั้งผมก็ไปหาพวกเธอ…”“แม่แกเถอะ! ใครถามนายเรื่องพวกนั้นกัน!” คำพูดข
