องซุนเสี่ยวเฟิงทำให้ฉินเฉายุ่งยากใจ ขณะพูดในใจว่า ‘ไอ้สารเลว! แกพยายามจะอธิบายหรือว่าตั้งใจอวดกันแน่วะ!’ซุนเสี่ยวเฟิงกลัวมาก เขาปิดปากของเขาทันทีแล้วไม่กล้าแม้แต่จะกระแอมออกมาในตอนนี้เอง ประตูก็ถูกเปิดออกแล้วเฉินหยิงหยางก็เดินเข้ามา“ลูกพี่ฉินเฉา อยู่ที่นี่เอง! กำลังรอเดี้ยนอยู่ใช่ม้าาา?”“รอบ้านแกน่ะสิ!”“ยังทำท่าทางน่ากลัวเหมือนเดิม แต่เดี้ยนก็ยังชอบ อร้ายยยย∼!”เฉินหยิงหยางทำท่าทางตุ้งติ้งมาที่ฉินเฉา แต่เมื่อเขาเห็นซุนเสี่ยวเฟิงที่อยู่บนโซฟาดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง“หูยยยย นี่คือประธานชมรมเต้นซุนไม่ใช่เหรอ? นี่นายมีเวลาว่างขนาดมาเยี่ยมชมสำนักงานรักษาความปลอดภัยของเราด้วย?”“นายสนใจเจ้าเด็กนี่เหรอ?” ฉินเฉาขมวดคิ้ว “นายอยากให้ฉันปล่อยพวกนายทำเรื่องส่วนตัวกันสองคนไหมล่ะ?”“จริงเหรอฮ้าาา? เยี่ยมเลย!” เฉินหยิงหยางรู้สึกมีความสุขมาก มันส่งสายตาขอบคุณฉินเฉา ความหมายของเฉิงหยิงหยางชัดเจน ‘สบายใจได้ ฉันจะไม่สนใจคนหนึ่งแล้วลืมอีกคนหรอก’“อย่าป๊ายยยย!” ซุนเสี่ยวเฟิงเหมือนจะรู้ว่าเฉิงหยิงหยางเป็นพวกชอบประตูหลัง ดังนั้นมันจึงรีบดึงแขนฉินเฉาไว้ “อยากจะถามอะไร ผมจะบอกทุกอย่างเลยครับ แค่อย่าทิ้งผมไว้ที่นี่ก็พอ”เขาแทบจะร้องไห้ ในใจเขาพูดว่า ‘ทำไมฉันต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย?’“โอเค งั้นให้ฉันถามนาย นายรู้สึกตัวบ้างหรือเปล่าว่าช่วงนี้ตัวเองมีพฤติกรรมแปลก ๆ ไป?”“แปลก ๆ เหรอ?” ซุนเสี่ยวเฟิงมองอย่างแปลกใ
