วามนึกคิดไป”“มันเป็นอย่างนั้นหรอกเหรอ” ฉินเฉาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนคลายตัวเอง “เอ่อ โรซี่ เธอมีวิธีที่ฉันจะใช้กำลังเอาผีออกจากตัวซุนเสี่ยวเฟิงมั้ย?”“ฉันไม่สามารถช่วยนายได้ เพราะว่าร่างกายของเขาถูกราชาวิญญาณสิงอยู่” โรซี่โบกมือ แล้วพูดว่า “ถ้าแค่นายขอพรกับฉันล่ะก็เพียงแค่เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ สำหรับปีศาจแบบฉัน ฉันสามารถช่วยนายให้จัดการกับมันได้แน่นอน!”“ลืมไปซะ ฉันจะหาทางเอง” ฉินเฉาไม่อยากจะเสียพรไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาโบกมือแล้วจากนั้นก็นอนลงกับเตียง “โรซี่ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ แต่ตอนนี้กลับไปได้แล้วล่ะ”“โอ้ ผู้ใช้ใจร้าย หลังจากได้ข้อมูลที่นายต้องการ นายก็ไล่ฉันเลยเหรอ”“งั้นทำไมเราสองคนไม่มานอนด้วยกันล่ะ?”“แน่นอน ทำไมจะไม่ล่ะ” โรซี่หัวเราะคิกคัก เคาะตัวเธอเบา ๆลอยขึ้นแล้วลงมานอนข้าง ๆ ฉินเฉา หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอทับแขนของฉินเฉา “เอาล่ะ นายอยากให้ฉันนอนทับนายมั้ย?”“โรซี่ รีบกลับไปได้แล้ว! ยัยเด็กเลว!” ฉินเฉาหน้าแดงเหมือนเป็นไข้ ร่างกายเลือดเนื้อที่อ่อนนุ่มของโรซี่ทำให้หัวใจของเขาเต้นถี่ ก่อนที่เขาจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทันใดนั้นเขาก็ผลักโรซี่ออกไป“ฉันเป็นปีศาจ ไม่ใช่ตัวเลวร้ายสักหน่อย ตราบเท่าที่เป็นปีศาจ ฉันสามารถเติมเต็มความปรารถนาที่ชั่วร้ายของนายได้” โรซี่หัวเราะ “เอาล่ะ… ถ้างั้นฝันดีแล้วกันนะ”เมื่อฉินเฉาหันกลับไป เขาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของโรซี่ คืนนี้ฉินเฉานอนคนเดียวไม่มีใครนอนเป
