เย็นพร้อมกับกลิ่นความสิ้นหวังพัดใส่ฉินเฉาในตอนนี้ ฉินเฉาเต็มไปด้วยความตกใจ เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้ยังไง“มา!” โชคดี ที่มีศิษย์สำนักพุทธยืนอยู่ข้างหลังฉินเฉา ซูจียกประคำแล้วเริ่มท่องคาถาผ่านริมฝีปากสีแดงสดของเธอเครื่องหมายพุทธสีเขียวออกมาจากประคำของเธอ จากนั้นหมุนรอบตัวพวกเขาด้วยความเร็วสูง สลายระเบิดลมที่โหยหวนไป“เสร็จแล้ว” ซูจีสลายเครื่องหมายพุทธของเธอจากนั้นฉีกยิ้มกว้างให้ฉินเฉาในตอนนี้เอง ฉินเฉาก็ทำให้ร่างปีศาจหายไป เขาหันความสนใจไปที่หลี่ชาวที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วพบว่าหลี่ชาวที่เมื่อก่อนแสดงท่าทางจองหองแล้วทำตัวสูงส่ง ฉี่รดกางเกงส่งกลิ่นปัสสาวะออกมา ซูจีเอามือปิดจมูกร่างกายของหลี่ชาวสั่นขณะที่มองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตาว่างเปล่าผู้ที่ตอนนี้กำลังเดินมาหาเขา“เป็นยังไงบ้าง นายน้อยหลี่” ฉินเฉายิ้ม หยิบบุหรี่แม่น˺าแดงออกมาแล้วใส่มันเข้าไปในปากของหลี่ชาว “สูบบุหรี่กัน ไม่ต้องกลัว”จากนั้น ในชั่วพริบตา เขารีบดึงส้อมออกมาจากมือของหลี่ชาว หลี่ชาวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ขณะกุมมือที่กำลังสั่น“อย่าห่วงเลย มันก็แค่แผลที่ถูกเจาะผ่านมือแค่นั้นเอง ไม่ตายหรอก” ฉินเฉาแสยะยิ้ม “คิดว่าไงนายน้อยหลี่ ของขวัญจากฉัน นายพอใจมั้ย?”
