โจวเต๋อไม่สามารถทนแรงปะทะได้ ร่างปลิวข้ามห้องออกไปเหมือนว่าวสายขาด ปะทะกับเครื่องดนตรีที่ตั้งอยู่แล้วชนกับกำแพงอีกด้านของร้านอาหารเมื่อเขาหล่นลงมา ก็มีหลุมรูปคนบนกำแพง“สมกับเป็นคนจากนิกายโล่วชาจริง ๆ …เอาแต่ใจจริง ๆ …” ที่มุมปากเลือดออกอีกครั้ง ท่าทางเมื่อตอนเขาลุกขึ้นดูแปลกไป เหมือนกับว่าแขนขวาหักแล้วแขนขวาห้อยอยู่ด้านข้าง แต่เหมือนเขาไม่ใส่ใจ เหมือนกับว่าแขนขวาที่หักไปไม่มีผลอะไรกับเขา“ฉันโจวเต๋อ ขอจดบัญชีนี้ไว้ ในอนาคตฉันมาเอาคืนแน่” เมื่อพูดเสร็จ ร่างกายคล่องแคล่วเหมือนกับลิง เขากระโจนไปที่หน้าต่างใกล้ ๆอย่างแผ่วเบา“อยากจะหนี?” ฉินเฉารู้สึกเจ็บที่ท้อง เหมือนว่าเขาได้รับบาดเจ็บแต่เมื่อคิดเกี่ยวกับอันตรายที่ซูจีเผชิญ เขาก็คิดว่านี่ไม่ใช่เวลามาพัก ถ้าเขาปล่อยให้โจวเต๋อหนีไป ซูจีก็จะตกอยู่ในอันตรายอีก“แกต้องถามความสมัครใจของโซ่จับวิญญาณของฉันก่อน!”จากนั้น เขาก็เอาโซ่จับวิญญาณออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วขว้างมันใส่โจวเต๋อ ผู้ที่กระโดดหนีออกทางหน้าต่างเมื่อเห็นโซ่จับวิญญาณพุ่งมาที่เขา หน้าของโจวเต๋อที่แข็งเป็นหินตลอดเวลาก็เปลี่ยนไป ร่างกายทันใดนั้นก็พองขึ้น เปลวไฟสีฟ้าในตาก็หายไป ในตอนนี้เอง วิญญาณคร˹าครวญที่โปร่งใสก็ลอยออกมาจากร่างปะทะกับโซ่ปัง! โซ่จับวิญญาณถูกวิญญาณพัวพัน เปิดโอกาสให้โจวเต๋อกระโดดออกจากชั้นสาม“โอ้ว!” หลังจากที่วิญญาณถูกจับ ทันใดนั้นมันก็พองตัวแล้วระเบิดการระเบิดทำให้ลม
