ชัดเจนว่าซุนเสี่ยวเฟิงไม่สามารถยับยั้งลูกเตะได้ เพราะว่ามันได้เคลื่อนที่ไปหาเป้าหมายได้ครึ่งทางแล้ว ยิ่งกว่านั้น การเตะไซด์คิกยังมีแรงเฉื่อยมันจึงเป็นการเคลื่อนไหวที่ยากจะหยุด“เหวินเหวิน!” หูหลี่ลี่ตาเบิกกว้างเพราะว่าเธอไม่คิดว่าฟางเหวินจะทำอย่างนี้ก่อนที่ลูกเตะของซุนเสี่ยวเฟินจะถึงตัวฟางเหวิน ไม่รู้ว่าทำได้ยังไงฉินเฉาก็ปรากฏตัวอยู่ด้านข้างของฟางเหวินแล้วคว้าเอวเธอไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างยื่นออกไปคว้าขาของซุนเสี่ยวเฟิงที่เตะมา จากนั้นบีบมันแน่น“อ๊าก!” ซุนเสี่ยวเฟิงร้องเหมือนหมูที่ถูกเชือด เขารู้สึกว่าขากำลังถูกคีบเหล็กหนีบไว้อยู่ ความเจ็บปวดซึมลึกไปถึงกระดูก“เป็นลูกเตะที่สวยมาก แต่ว่ามันไม่สุภาพเลยนะ” ฉินเฉายังคงบีบขาของซุนเสี่ยวเฟิง พลางมองไปที่ฝ่ายตรงข้ามที่หน้าผากกำลังเต็มไปด้วยเหงื่อ ด้วยรอยยิ้ม มันเหมือนกับว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยประธานชมรมจอมจุ้นคนนี้ไปง่าย ๆฟางเหวินที่ถูกกอดอยู่ได้รับผลกระทบจากการหายใจของฉินเฉาหน้าเธอแดงแล้วพูดไม่ออก หัวใจของเธอรู้สึกเหมือนกำลังมีกระต่ายตัวน้อยกำลังกระโดดไม่หยุดซุนเสี่ยวเฟิงเริ่มร้องไห้ เขาจับขาแล้วตะโกนอย่างดุร้าย “ปล่อย!ปล่อยได้แล้ว! ขากำลังจะหักแล้ว อ๊าก อ๊าก!”“โธ่ถัง ประธานซุน” ขณะที่กำลังบีบขาของซุนเสี่ยวเฟิง ฉินเฉาก็ปล่อยเอวฟางเหวิน เธอรู้สึกเสียหลักแล้วถูกหูหลี่ลี่ดึงไปด้านข้าง“ไม่ใช่ว่านายบอกว่าอยากจะหักขาฉันหรอกเหรอ? หรือว่าจะทำลาย
