งฟางเหวินก็ดังออกมา เด็กหญิงที่เรียบร้อยนางนี้สวมชุดเดรสยาวสีขาว เหมือนกับดอกบัวปราศจากคราบดิน ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาสองคน“ในตอนนี้ พี่ใหญ่ฉินเฉาผู้ช่วยชีวิตฉัน จะเป็นไรมั้ยถ้าฉันจะชวนไปกินข้าว” ฟางเหวินรู้สึกขอบคุณเมื่อได้มองฉินเฉา ในสายตาลึก ๆของเธอปรากฏร่องรอยซับซ้อน “พี่ใหญ่ฉินเฉา บอกฉัน พี่อยากกินอะไร?”“พอเถอะ กินข้างนอกทุกวันน่าเบื่อ” ฉินเฉาตบไหล่ฟางเหวินแล้วพูดว่า “ฉันพอใจแล้วตราบเท่าที่เธอไม่เป็นไร เรื่องชวนไปกินข้าวนี้เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ยิ่งกว่านั้น มันยังเต็มไปด้วยน˺ามัน”“โอ้…” ฟางเหวินก้มหัวลง เหมือนจะเศร้าใจนิดหนึ่งฉินเฉาไม่ได้สังเกตการณ์เปลี่ยนไปของฟางเหวิน แต่หูหลี่ลี่ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นอย่างชัดเจน เธอเก็บไว้ในใจ จากนั้นก็กลอกตาแล้วพูดว่า“ถ้าอย่างนั้น ทำไมนายไม่มากับเราแล้วไปดูพวกเราเต้นกันล่ะ?”“เต้น?” ฉินเฉาลูบจมูก “เต้นระบำบนตัก?”“เต้นลีลาสแล้วก็ระบำเปลื้องผ้าด้วย!” การคาดเดาของฉินเฉาทำให้หูหลี่ลี่โกรธจนควันออกหูระงับไม่อยู่“โอ้วววว จริงเหรอเนี่ย? โรงเรียนของเรามีอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ?”“ไปตายซะ!” เส้นเลือดบนขมับของหูหลี่ลี่เหมือนกับจะกระโดดออกมา ฟางเหวินที่อยู่ข้าง ๆ เอามือปิดปากเหมือนจะมีความสุข“พี่ใหญ่ฉินเฉามันเป็นแบบนี้” เมื่อเห็นหูลิลลี่โกรธแทบบ้าจนไม่สามารถพูดได้ เพื่อนสนิทอย่างเธอ ฟางเหวินรู้สึกมีความสุขอย่างมากจากนั้นอธิบายว่า “งานฉลองต้อนรับนักเรียนแลกเปลี่ยนใกล้
