่าไหร่ แกก็จะยิ่งเจอปัญหามากเท่านั้น”จากนั้นเขาก็ถือถ้วยชาแล้วจากไปโดยไม่ใส่กุญแจมือฉินเฉาอีกครั้งแน่นอน ฉินเฉารู้ว่าเขาไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ เพราะว่าที่นี่เป็นสถานีตำรวจที่เต็มไปด้วยคนของโล่วเห่า ภายใต้การจับจ้องของพวกเขา ต่อให้มี 100 ขา เขาก็ไม่สามารถหนีได้แต่ถ้าเขาอยากจะหนีจริง ๆ เขาสามารถหายตัวหนีไปได้ แต่หลังจากนั้น เขาจะไม่สามารถปรากฏตัวในที่สาธารณะได้อีกตลอดชีวิตดังนั้นเขาจึงไม่หนี เขาพร้อมที่จะฝากโชคชะตาไว้กับสายลม ใน24 ชั่วโมงนี้ เขาก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าพวกนั้นจะใช้เล่ห์อะไรกับเขามาดูกันว่าใครจะกะพริบตาก่อนหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ฉินเฉาก็สูบบุหรี่ไปหมดซอง แต่ก็ไม่มีตำรวจคนไหนเข้ามาดูเขาอีก เขาเอาเก้าอี้มาวางไว้ใกล้โต๊ะ นั่งลงจากนั้นยกขาวางพาดไว้บนโต๊ะ เอนตัวเหมือนกับบอสใหญ่จนกระทั่งบ่าย 3 ประตูห้องสอบสวนในที่สุดก็เปิดออกชายในชุดสูทสีดำ ถือแฟ้มงาน เข้ามา เมื่อเขาดันกรอบแว่นสีทองบนจมูกแล้วมองฉินเฉา เขาเหมือนมึนงง เขาถอยหลังสองก้าวจากนั้นมองเขาอีกครั้ง แล้วทำให้มั่นใจว่าที่เขาอยู่เป็นห้องสอบสวนจริง ๆ“ผมขอประท้วง!” ผู้ชายสวมแว่นตากรอบทอง ที่เหมือนกับคนเรียบร้อย ทันใดนั้นก็ตะโกนออกมา “คุณทำให้ลูกความของผมแทบบ้าคุณดูสิ เขาไม่เหมือนคนปกติ!”“เขาปกติ” โล่วเห่าตามเข้ามาตอบด้วยสีหน้าตายด้าน “เราก็แค่ขังเขาไว้ตามขั้นตอนของกฎหมาย พวกเราไม่ได้ทำอะไรเขาแม้แต่น้อยถ้าคุณไม่เชื่อ ค
