5 หยวนออกมาจากกระเป๋าขณะที่พิงอยู่กับฮีตเตอร์ มืออีกข้างล้วงไฟแช็กออกมาจุด“แกทำอะไร.?” โล่วเห่าตะลึง บุหรี่จงหัวร่วงจากมือแล้วเผาเครื่องแบบเป็นรู“อ๊าก!” เมื่อรู้สึกถูกเผา เขาตะโกน กระโดดออกจากเก้าอี้ จากนั้นปัดก้นบุหรี่ออกไป“คุณก็เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเหรอ?” ฉินเฉาที่พิงกับฮีตเตอร์อย่างเกียจคร้าน ทำเหมือนกับว่าเขาไม่ใช่อาชญากรแต่เป็นโล่วเห่า“จองหองนัก!” โล่วเห่ากัดฟัน จากนั้นตะโกน“แกก็เป็นแค่ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นอาชญากร แม้ว่าแกจะเก่ง แต่ว่าแกจะหนีจากลูกปืนได้หรือไง?”“ฉันไปฆ่าใครล่ะ?” ฉินเฉาพ่นควันออกมา แสยะยิ้มแล้วถาม“พวกตำรวจมักจะสืบแบบน่ารังเกียจอย่างนี้เหรอ? พยานแล้วหลักฐานที่นายพูด อยู่ที่ไหน? ทำไมฉันไม่เห็นมันล่ะ?”จากนั้นฉินเฉาเอามือถือออกมา มองดูเวลาแล้วพูดว่า “นี่มันก็4ชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่นายจับฉันมา นายสามารถรั้งฉันไว้ได้อีก 20 ชั่วโมงแล้วนั่นไม่เป็นปัญหาสำหรับฉัน ฉันสามารถอยู่เป็นเพื่อนกับนายจนกว่าเวลาจะหมด ที่นี่”ฉินเฉาคิดว่าอย่างแย่ที่สุด เขาก็แค่ขาดงานวันนี้ ยิ่งกว่านั้น ซูจีจะต้องบอกเรื่อง แม้ว่าบางทีเขาจะถูกตัดเงินช่างมัน เงินเท่าไหร่กันที่พวกเขาจะหักจากการขาดงานแค่วันเดียว? เขาจัดการได้“อย่าคิดว่าความเจ้าเล่ห์ของนายจะช่วยอะไรได้” โล่วเห่าแสยะยิ้ม ชี้ไปที่กระดาษบนพื้น แล้วพูด “คิดดี ๆ หลังจากคิดเสร็จ แกสามารถเซ็นบนเอกสารนี้ ฉันจะบอกให้ ยิ่งแกลากเรื่องนี้ให้ยาวออกไปเท
