่วร่าง ฉินเฉาเคยฆ่าคนมาก่อนนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม เวลาเขาโกรธจึงปล่อยรังสีสังหารออกมาหวู่ปินผู้ซึ่งโตมาในครอบครัวนักวิชาการ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยพบเห็นฉากแบบนี้มาก่อน ตอนนี้ร่างกายของเขากำลังสั่นเทาด้วยความขลาดกลัว“ละ ลูกพี่” หวู่ปินยกให้ฉินเฉาเป็นพี่ใหญ่ พูดเสียงสั่นว่า “ผม ผมพยายามตามจีบหลี่นา แต่เธอไม่สนใจผม!”ฉินเฉาบีบแน่นขึ้นทำให้หวู่ปินต้องอ้าปากหายใจขณะที่ขาของเขาเตะออกมาสองครั้งอย่างอ่อนแรงเด็กผู้หญิงที่อยู่ใกล้ ๆ คุกเข่าต่อหน้าฉินเฉา แล้วร้องไห้ “หนูขอเถอะ ปล่อยเขาไป ถ้าคุณยังทำอย่างนี้อีก เขาต้องตายแน่เลย.”“ต่อไปนี้ แกอย่าได้ตามก่อกวนหลี่นาอีก” เมื่อเห็นว่าเจ้าหนูนี่ไม่ได้โกหกเขา ฉินเฉาคลายมือแล้ววางหวู่ปินลง หน้าของเขาแดงแล้วไอออกมาเป็นเวลานาน“หวู่ปิน วันนี้นายเจอฉันมั้ย?” ฉินเฉายื่นมือออกมาแล้วตบหน้าเขาเบา ๆ พร้อมกับถาม“ไม่ ไม่! คุณเป็นใคร? ผมจำไม่ได้! ผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อน!”หวู่ปินหวาดกลัว เขาส่ายหัวไปมา เขาพาเด็กผู้หญิงที่อยู่บนพื้นแล้วรีบวิ่งลงบันไดไป พวกเขารู้สึกว่าผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเขาไม่ใช่พี่ชายของหลี่นาแต่เป็นปีศาจแต่ฉินเฉาที่กำลังยืนพิงกำแพง กำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไป ว่ามันจะดูแรงไปหรือเปล่าเมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ ขู่ขวัญผู้คนอย่างกับคนป่าเถื่อนเป็นไปได้หรือไม่ว่าเมื่อฝึกตนเข้าสู่เส้นทางของปีศาจ จะทำให้เขาไปในทางชั่วร้ายหรือเปล่า?เขารู้สึก
