ไม่แน่ใจ ถ้าเจ้าเด็กคนนั้นต่อต้านเขา ๆ อาจจะพลั้งมือฆ่าเจ้าเด็กนั้นก็ได้หรือว่าเขาจะไม่เห็นค่าของชีวิตคนอื่นแล้วอย่างงั้นเหรอ?ขณะที่ฉินเฉายังตกอยู่ในความสับสน ประตูของห้องเรียนก็เปิดออกมา ซูจีกับครูผู้หญิงเดินออกมาด้วยกันพวกเธอทั้งคู่ต่างยิ้มให้กัน ท่าทางของทั้งสองซูจีคงพูดคุยกับครูคนนั้นแล้ว“ขอบคุณที่เหนื่อยยากนะคะ ครูไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรับประกันว่าจะบอกแม่ของหลี่นาให้เอง ครูก็รู้ว่าแม่ของเธอยุ่งมาก แต่โชคดีที่ฉันค่อนข้างว่าง ดังนั้นฉันจึงมีเวลาที่จะคุยเปิดใจกับหลี่นา”“เยี่ยมเลยค่ะ การทำให้เด็กประสบความสำเร็จเป็นสิ่งที่ครูกับผู้ปกครองต้องร่วมมือกัน” ครูผู้หญิงพยักหน้าขณะที่ไม่แม้แต่จะชำเลืองมองฉินเฉาที่อยู่ข้าง ๆ เลย “เราจะต้องมาคุยกันอีกในอนาคตกับเรื่องในวันนี้อีกแน่นอน”“แน่นอนค่ะ งั้นพวกเราคงต้องขอตัวก่อน” ซูจีพูดลาครูโฮมรูมแล้วจากนั้นก็ลากฉินเฉาที่ดูเหมือนจะมึนงงลงบันไดไป“พวกคุณสองคนพูดอะไรกัน?” ฉินเฉาถามซูจีอย่างอยากรู้อยากเห็น “คนจิตใจหยาบกระด้างไม่มีเหตุผลแบบนั้น มีอะไรให้ต้องสนใจนักหนา?”“ไร้เหตุผลอะไรกัน?” ซูจีจ้องเขา “ครูเป็นคนที่มีเหตุผล เธอไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าโรงเรียนต้องการเงินมากกว่านี้ ยิ่งกว่านั้น ถ้าเรามองในมุมมองของครูแล้ว เรื่องความรักของเด็กวัยนี้ยังเลวร้ายกว่าเจอเสือดุซะอีก”“ยังไงฉันก็ยังไม่เชื่อว่าหลี่นากำลังมีความรัก” ฉินเฉาเบ้ปาก เดินไปข้างนอกแล้วปลดล็อกจัก
