รยาน “ต่อให้มีคนมาฆ่าฉันก็ยังไม่เชื่อ บางที ประสิทธิภาพของเธอลดลง อาจเป็นเพราะแรงกดดันจากโรงเรียนที่เธอได้รับจากเหล่าคุณครูก็ได้ บางทีฉันอาจจะหาอะไรมาให้เธอทำเพื่อผ่อนคลายบ้าง”“หืม ดูเหมือนนายจะมั่นใจมากเลยนะว่าเธอไม่ได้กำลังมีความรัก?” ซูจีที่นั่งซ้อนท้ายกอดเอวฉินเฉาไว้ “ไม่ใช่ว่าเพราะนายทึ่มหรอกเหรอ ขนาดฉันยังดูออกเลย!”“อะไรนะ? หลี่นามีความรักจริง ๆ เหรอ?” ฉินเฉาปั่นจักรยานตรงไปที่อพาร์ทเมนต์ของเขาขณะที่พึมพำกับตัวเอง“ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน ผมควรบอกแม่ของเธอดีมั้ย?”ที่ด้านหลัง ซูจีนั่งตัวตรงขณะที่กลอกตาพลางคิดว่า ‘จะเป็นใครถ้าไม่ใช่นาย เจ้าทึ่ม! แล้วก็นายไม่ควรจะบอกแม่ของเธอ ไม่อย่างนั้น มันคงแปลกถ้าแม่ของเธอไม่เอามีดมาไล่แทงนาย’พวกเขาทั้งคู่ต่างพากันเงียบ ทันใดนั้นซูจีก็เปิดปากขึ้น “ฉินเฉาหยุดพูดเรื่องหลี่นาเถอะ ทำไมเราไม่พูดเรื่องที่พวกเราสนใจกันล่ะ?”“อะไร? พูดเรื่องเซ็กส์เหรอ?”“ไปตายซะ! ในหัวของนายไม่มีเรื่องอื่นแล้วหรือไง?”“แน่นอน ในหัวของฉันมีแต่เรื่องนี้แหละ มันก็ไม่ต่างจากคุณซะหน่อย!”“นายนี่มันไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย เชอะ ให้ฉันถามนายดีกว่า นายอยากจะรู้เรื่องของสิ่งที่อยู่บนข้อมือฉันหรอกเหรอ?”จากนั้นเธอก็ยื่นข้อมือนุ่ม ๆ ของเธอออกมาตรงหน้าของฉินเฉาแล้วสั่นข้อมือของเธอ ประคำบนข้อมือของเธอเปล่งประกายสีทองหม่น ๆ ออกมา ทำให้ฉินเฉารู้สึกตาพร่าฉินเฉาตกใจ หรือเธออยากจะเปิดการ์ด
