ขายืนอย่างเกียจคร้านสายตาไม่ได้มองไปที่บอลแต่กลับมองไปรอบ ๆ สนามบาส“เฮ้ จริงจังหน่อย!” เมื่อเห็นฉินเฉามีท่าทางไม่สนใจ ซูจีอดไม่ได้ที่จะชูกำปั้นแล้วตะโกน “ถ้านายแพ้ฉันจะตัดเงินเดือนนาย!”“ไม่ต้องห่วง!” ฉินเฉาส่งสัญญาณด้วยมือ สัญญาณนั้นบอกว่าเขาไม่เป็นไร“หวู่ปินสู้ ๆ!”“หวู่ปิน เรารักนาย!”“หวู่ปิน จัดการลุงนั่นซะ!” กลุ่มเด็กสาวส่งเสียงของพวกเธอให้กำลังใจเจ้าชายของพวกเธออย่างกระตือรือร้น ภายใต้เสียงเชียร์ หวู่ปินกลายเป็นลำพองมากขึ้น เขาไม่เอาฉินเฉามาอยู่ในสายตาอีกต่อไปยิ่งท่าทางของฉินเฉาเหมือนกับพวกมือสมัครเล่นด้วยแล้ว หวู่ปินรู้สึกว่าเขากำลังสู้กับคนที่เลวร้ายยิ่งกว่าพวกมือใหม่เขามองข้ามไปถึงอารมณ์บนใบหน้าของหลี่นา พอสาวสวยตาฟ้าเห็นฉินเฉาเธอก็คุกเข่าแล้วเรียกเขาว่า ‘ปู่’“เริ่ม!” ไม่ต้องสงสัยเลยว่าครูพละเข้าข้างเด็ก เมื่อตาของฉินเฉากวาดมองไปที่อีกด้านของสนามบาส ครูพละก็รีบเป่านกหวีดโยนบอลฟ้าอย่างรวดเร็วหวู่ปินกระโดดขึ้นไปคว้าทันทีเช่นกัน เด็กคนนี้กระโดดได้เยี่ยม เขาคว้าบอลจากกลางอากาศ เล่นทริคแพรวพราวขณะที่เคลื่อนผ่านฉินเฉาโดยส่งบอลลอดหว่างขาฉินเฉาขณะผ่านไป จากนั้นก็คว้ามันอีกครั้งจากข้างหลัง การเลี้ยงบอลลอดหว่างขานี้ทำให้เหล่าเด็กสาวส่งเสียงร้องออกมาอีกครั้งฉินเฉาก็ไม่ได้อยู่เฉย แต่เมื่อเขายื่นมือออกไปแล้วหันกลับไป เขาเห็นหวู่ปินที่กำลังถือบอล กระโจนผ่านอากาศจากนั้นส่งบอลลงห่วงอย่างแรง
