งพ่อที่เธอขาดไป ปรากฏอีกครั้งบนตัวของฉินเฉานี่เป็นการบูชาพ่อ มีคำกล่าวที่ไม่เหมาะสมกล่าวว่า ลูกสาวคือดวงใจของพ่อตลอดชีวิตสำหรับซูจีผู้ชายที่โดดเด่นรอบตัวเธอมีเยอะมาก เทียบกับพวกเขาหวู่ปินธรรมดาจนไม่นับว่าอยู่ในพวกโดดเด่น ยิ่งกว่านั้นเธอยังไม่เคยเหลียวแลชายตามองไปที่เด็กนักเรียนชายคนนี้นี่ทำให้หวู่ปินรู้สึกผิดหวัง“นี่คือพี่ชายของฉัน” สาวน้อยที่กอดแขนฉินเฉาพูดอย่างภูมิใจ“ทำไมเราทั้งคู่ไม่ลองเล่นบาสกันสักเกมล่ะ พี่ชาย?” หวู่ปินเชิดคางเขาขึ้น มองฉินเฉาที่อยู่ตรงข้ามที่สูงน้อยกว่า 180 เซน เขาเองนั้นสูง 185 เซน ในความคิด ผู้ชายที่สูงไม่ถึง 180 เซน เป็นได้แค่พวกพิการเกรด 3“โทษที ฉันไม่เล่นบาส” ฉินเฉายักไหล่ เมื่อเขายังเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง เขาชอบกิจกรรมนี้อย่างมาก แต่ตั้งแต่ที่เขาเข้าสู่หนทางแห่งโอตาคุเมื่อตอนปี 2 เขาแทบจะไม่ออกจากห้องเหล่านักเรียนชายเริ่มโห่ใส่เขา ขณะที่นักเรียนสาวพากันหัวเราะเขา ฉินเฉาไม่พูดอะไร แต่สองสาวเริ่มโกรธ หลี่นากัดริมฝีปากขณะที่จ้องเพื่อนร่วมชั้นของเธอแต่ซูจีก็ยื่นมือออกมาแล้วแตะไหล่ฉินเฉา จากนั้นพูดกับหวู่ปิน“ก็แค่บาส แล้วยังไง!” หญิงสาวนางนี้สะบัดมือของเธอ ชี้ไปที่เด็กชายที่นั่งถัดจากเธอ พูดว่า “นายโยนลูกบาสมาให้ฉัน!”“อะ?” เด็กชายคนนั้นแข็งไปชั่วขณะ แต่เพราะว่าคำพูดของสาวสวย เขารีบยืนขึ้น คว้าลูกบาสที่อยู่ใกล้ ๆ จากนั้น ส่งลูกบาสใส่มือซูจีด้วยตนเอง“นี่!” หญิงสา
