่ นายไปทำงานก่อนเถอะ จำไว้บ่ายนี้นายต้องพาฉันไปโรงเรียนหลี่นาด้วยกัน”ซูจีพูดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จากนั้นเธอก็ทิ้งฉินเฉาไว้แล้ววิ่งไปที่สำนักงาน ทำให้ฉินเฉายืนอยู่คนเดียวที่มุมสนาม ปราศจากร่องรอยที่เกิดขึ้นทำไมซูจีถึงถามเกี่ยวกับการฝึกตนหรือว่าเธอจะรู้อะไรบางอย่าง?“ผู้กองโล่ว นี่ผมเอง หลี่ชาว มีเรื่องให้ช่วยหน่อย”ภายในออดี้ Q7 หลี่ชาววางโทรศัพท์ลง เขาจำได้ถึงสีหน้าที่น่ารังเกียจของฉินเฉา ไม่สามารถทนที่จะแสยะยิ้มได้“เป็นแค่การ์ดตัวเล็ก ๆ ฉันอยากจะเห็นนักว่าแกจะต่อต้านฉันยังไง!”หลังจากทำงานในเมืองซูโจวไม่ถึงเดือน ฉินเฉาสร้างศัตรูไว้มากมาย แต่เหมือนว่าเขาจะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อน หลังจากเสร็จงานเขาขี่จักรยานไปที่หน้าโรงเรียนเพื่อรอซูจี“พี่ฉิน จะกลับบ้านแล้วเหรอ?” วันนี้เป็นเวรของจางลี่ เขายืนที่ทางเข้าแล้วทักทายฉินเฉา“อืม ฉันต้องทำเรื่องส่วนตัวก่อน” ฉินเฉายื่นบุหรี่ให้จางลี่ จางลี่เหมือนจะประจบกับการหยิบยื่นให้นี้ เขาแสดงการขอบคุณฉินเฉาครั้งแล้วครั้งเล่า“ฉินเฉาหลังเลิกงาน นายไม่ได้รับอนุญาตให้มาวุ่นวายที่หน้าโรงเรียน รีบไปได้แล้ว” หวังเหวินคุนที่ใส่สูทหัวมันแผล็บจากน˺ายาปรับแต่งทรงผม มันไม่รู้ว่าที่นี่เป็นนัดพบของพวกเขาทั้งสอง พอมันเจอฉินเฉามันเลยเอาแต่จะด่าท่าเดียว“โย่ว ผู้กำกับหวังของเราแต่งตัวแบบนี้ หรือว่าคุณจะไปที่ ๆ เพื่อนตัวน้อยทั้งสามเคยพูดกัน คุณกำลังจะไปตอนนี้เหรอ?” ทันใดนั้น
