้ผมพาคุณไปทานดินเนอร์ที่โรแมนติกด้วยเถิด?”“อ๊ะ ต้องขอโทษจริง ๆ เย็นนี้ ฉันมีนัดกับคนอื่นแล้ว” ซูจีส่ายหัวเธอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง“นัดกับใคร?” ทันใดนั้นหลี่ชาวก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คนนั้นคือใคร?”“ฉินเฉา เขาเชิญฉันไปกินข้าวเย็นที่บ้าน แล้วฉันก็สัญญาว่าจะไปกินที่บ้าน แหะ ๆ ” ซูจีลากฉินเฉามาบังหน้า ใช้เขาเป็นโล่อีกครั้ง“หืม?” หลี่ชาวยกคิ้ว เขาเห็นชายคนนี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จักรยานเก่าๆ ที่ใช้มานาน นั่นก็คือฉินเฉาพร้อมกับมือที่เต็มไปด้วยน˺ามันเครื่อง“นี่คือ?” เหมือนที่เคยพูด ‘คนมีชื่อเสียงมักความจำสั้น’ เพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน หลี่ชาวก็ลืมเรื่องของฉินเฉาซะแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขางานยุ่ง หรือเขาเลือกที่จะไม่สนใจ“สวัสดีครับ ผมฉินเฉาเอง แหะ ๆ ” ฉินเฉาหัวเราะเบา ๆ เขายื่นมือที่เต็มไปด้วยคราบน˺ามันเครื่องออกมา แล้วตบไปที่ไหล่ของหลี่ชาวสองครั้ง “เพื่อนคนนี้หน้าคุ้น ๆ นะ นายจำได้มั้ยว่าเราเคยพบกันที่ไหน? หน้าทางเข้าโรงเรียนเป็นจุดที่ห้ามจอดรถ ถ้านายไม่รังเกียจล่ะก็กรุณาย้ายรถออกไป ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”
