าเขาไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อขอเข้าห้องน˺าแล้วแน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมาที่นี่เพียงเพื่อคุยกับเขา“ไปเอานักโทษออกมา ฉันอยากจะเจอเขา” หลี่ชาวพูดอย่างไม่ใส่ใจ“เลขาหลี่ทำได้แค่คุยผ่านโทรศัพท์ไม่จำเป็นต้องพาคนออกมาที่นี่” ซ่งซุนเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม “ใครคือคนที่เลขาหลี่อยากจะเจอ ผมจะส่งเด็กของผมไปพามาให้”“ผู้ต้องสงสัยคดี 13 ตุลา หลิวชวน”“เอิ่ม..” ซุ่งซุนเหวินยืนอยู่กับที่ด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไม่ได้สังเกตว่าบุหรี่จงหัวที่เขาถืออยู่ในมือได้ตกลงพื้นไปแล้วไม่นาน หัวหน้าของศูนย์กักกันก็พูดด้วยความเสียใจว่า“เลขาหลี่ คุณก็รู้ คุณไม่สามารถเอาคน ๆ นี้ออกไปได้หลิวชวนคนนี้เป็นผู้ต้องสงสัยของเลขาธิการหยาง.”เผี้ยะ! หลี่ชาวไม่พูดอะไรเขาตบปากซ่งซุนเหวิน ทำให้ซ่งซุนเหวินมึนงง แต่ฉินเฉากับซูจีต่างรู้สึกตกใจซ่งซุนเหวินปิดปากตัวเอง ไม่กล้าพูดอะไรหลี่ชาวพอใจอย่างมากเมื่อเป็นแบบนี้ เขาเช็ดมือด้วยผ้าเช็ดหน้าจากนั้นพูดด้วยความไม่ใส่ใจ“แกคงไม่ลืมนะว่า แม้ว่าคำพูดของเลขาธิการหยางจะทรงพลังแต่พ่อของฉันมีอำนาจในนี้มากกว่า กว่าจะเป็นถึงผู้กองมันไม่ง่ายนะแกเชื่อมั้ยถ้าฉันอารมณ์ไม่ดีฉันสามารถถลกหนังของแกได้ง่าย ๆ?”“ใช่ ใช่แล้ว เลขาหลี่ผมผิดไปแล้ว” ซ่งซุนเหวินคนนั้นพยักหน้าขณะที่ยังปิดหน้าตัวเอง เขาไม่เอาชื่อเลขาหยางมาอ้างอีกต่อไปแม้ว่าชื่อของเลขาหยางจะยับยั้งคนได้มากแต่ในที่นี้ หลี่ชาวเป็นเจ้าถิ่น“พี่ฉิน! อาจารย์ซู!”
