้ง ผมเสี่ยวหลี่! ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณทางโทรศัพท์นะครับ ผมไปสืบมานิดหน่อย หลิวชวนเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา เขาไม่สามารถฆ่าคนได้ ใช่แล้ว มันมีหลักฐานที่ไม่ชัดเจนมากมายในคดีนี้ เราไม่สามารถจับผู้บริสุทธิ์ได้ ถูกต้อง ใช่แล้วผมรู้ว่ามีจุดที่น่าสงสัย ไว้ผมโทรกลับครับ!”“เลขาเจิ้งจากฝ่ายกฎหมาย กับ เลขาหยางคณะกรรมการพรรคเป็นคู่แข่งกัน” ขณะที่หลี่ชาวคุยโทรศัพท์ ซูจีกระซิบที่ข้างหูฉินเฉา“บางทีถ้าจัดการคดีนี้ได้ เลขาเจิ้งอาจอยู่เหนือเลขาหยาง”เกี่ยวกับเรื่องการเมืองพวกนี้ ฉินเฉาไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย“ผมไม่เข้าใจเรื่องนี้” ฉินเฉากระซิบตอบ “แต่ถ้าสามารถช่วยหลิวชวนได้ ไม่ว่าจะเป็นเลขาเจิ้งหรือเลขาหยาง ใครจะเหนือกว่าใคร ผมก็ไม่สน”“โชคดี ที่นายไม่ใช่นักการเมือง” ซูจีเหลือกตาใส่เขา “อย่าห่วงเลยแม้ว่าชายคนนี้จะไม่ดีนัก แต่ในเมืองซู่หนาน เขามีพอพลังอยู่บ้าง ถ้าเขาเต็มใจช่วยเราครั้งนี้ หลิวชวนก็จะไม่มีปัญหา”“ที่เขาช่วยเรื่องนี้ก็เพราะคุณ ๆ มีแผนจะตอบแทนเขายังไง?”“นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ยิ่งกว่านั้น นี่เป็นประโยชน์กับเขาแล้วฉันก็ขอบคุณเขาไปแล้ว” ซูจีพูดประโยคนี้อย่างไม่ใส่ใจ แล้วขยับแขนฉินเฉา “แล้วนายคิดว่าไง?”“คิดอะไร?”“เป็นพ่อครัวของฉัน!”“ผมไม่สน ผมไม่สามารถทำอาหารดี ๆ ให้คุณได้ แต่ถ้าคุณต้องการ ผมไปทานอาหารเป็นเพื่อนคุณได้”“ไปตายซะ ฉันไม่เสียเงินเลี้ยงข้าวนายหรอก!”ขณะที่ทั้งคู่กระซิบกัน ทันใด
