“ไม่ได้!” พอสิ้นเสียงหลี่นาก็ทำเหมือนงูตัวเล็ก ๆ ที่พยายามแทรกตัวผ่านเข้าไปในห้องที่ถูกกั้นโดยฉินเฉา เขากลัวว่าเธอเห็นว่ามีผู้หญิงกำลังนอนอยู่บนเตียง ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง“นานาน้อย อย่าล้อเล่นเลยวันนี้พี่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว แถมไฟก็ไม่ดับ กลับไปนอนที่ห้องเถอะนะ” ฉินเฉาไม่ลังเลที่จะไล่เธอกลับห้องสาวน้อยคนนี้ไม่สามารถเก็บความลับไว้ได้ ถ้าเธอแพร่ความลับเรื่องนี้ออกไปชีวิตเขาคงได้จบเห่กันแน่!“พี่ฉินเฉา อย่าใจร้ายนักเลย ตกลงนะ” หลี่นาบุ้ยปากของเธอขอร้องเขา“ตอนนี้พี่ไม่สะดวกให้เธอเข้าไปจริง ๆ มันดึกมากแล้วผู้ชายแล้วผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองมันไม่เหมาะสมหรือไหม ถ้าแม่เธอกลับมาแล้วรู้เรื่องนี้มีหวังเอาพี่ตายแน่ ๆ ” ฉินเฉายังคงส่ายหัวปฏิเสธ“ทำไมใจร้ายจัง?” หลี่นาพยายามผลักฉินเฉา แต่เธอกับพบว่าคู่ต่อสู้เหมือนกับภูเขาลูกใหญ่ยืนขวางทางเข้าประตู จนร่างน้อย ๆ ของเธอไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้ เธอกลอกตาอย่างหมดทางสู้ด้วยกำลังแล้วพูดว่า “พี่กำลังซ่อนผู้หญิงไว้ในห้องใช่มั้ย? ชิชะ! หนูได้กลิ่นน˺าหอมของผู้หญิง!”“เธอเป็นหมาหรือไง?” ฉินเฉาตกใจ จมูกของเด็กคนนี้เป็นจมูกสุนัขหรือไรถึงได้ไวกับการดมกลิ่นนัก บอกนะว่าเธอได้กลิ่นจริง ๆ? หรือสาวเธอแค่ขู่เขา“นั่นไง!!! หน้าพี่มันฟ้อง!” หลี่นาเหมือนกับจับหางจิ้งจอกได้ ร้องออกมาเสียงต˹า “พี่มีพิรุธเห็นได้ชัด ๆ! ให้หนูเข้าไป หนูจะเช็คดู!”“เช็คขนเธอก่อนเถอะ
