ยุ่งเหยิงบนโลกมนุษย์ แล้วไปจากที่นี่อย่างสงบ”“เดี๋ยวก่อน!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็หยุดยมทูตเอาไว้ ซึ่งทำให้มันรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก มันหันหัวไปแล้วมองฉินเฉาอย่างสงสัย“เวลามันผ่านไปมากแล้ว โอกาสเกิดใหม่ของเธอก็มีน้อยแล้วนะ”ยมทูตหลี่เตือนเขา“ฉันแค่ต้องการถามหนึ่งคำถาม” ฉินเฉาจ้องอวี๋เชี่ยนแล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “อวี๋เชี่ยนเธอมีคำพูดอะไรฝากไปถึงหลิวชวนมั้ย?”“ฝากบอกเจ้าหมาน้อยว่า” ใบหน้าของอวี๋เชี่ยนปรากฏร่องรอยของความขมขื่น พูดกับฉินเฉาว่า “ฉันไม่เคยรักเขา ฉันอยู่กับเขาก็เพราะเงินเท่านั้น ขอบคุณ…”ฉินเฉาอึ้งกับคำสั่งเสีย หลังจากนั้นเธอก็ตามยมทูตหลี่เดินเข้าไปในประตูสีเขียวยังโลกของวิญญาณ ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศฉินเฉายืนอึ้งกับคำสั่งเสียอยู่สักพัก หลังจากนั้นเขาก็เข้าใจความหมายของเธอเจตนาที่แท้จริงของอวี๋เชี่ยนคือ อยากให้หลิวชวนสามารถลืมเธอได้อย่างรวดเร็ว ให้เขาเลิกรู้สึกผิด เลิกโทษตัวเอง แล้วพยายามหาความสุขให้ตัวเองต่อไป“ทำไมคนเราถึงชอบทรมานตัวเองนักนะ?” ฉินเฉามองตามหลังอวี๋เชี่ยนที่กำลังหายไปอย่างช้า ๆ ทอดถอนหายใจอย่างปลงอนิจจัง“ให้ตายสิ อินจัดจนลืมไปเลยว่าเราเองก็เป็นแค่มนุษย์เงินเดือน”เขามองลงมาที่มือของตัวเอง ที่ตอนนี้ดูราวกับสัตว์ร้ายแล้วก็อดยิ้มไม่ได้“อู้ยยย อู้ยยยยย… มันเจ็บจริง ๆ ” ในตอนนี้นั้นเองเฉินหยิงหยางที่อยู่ในสภาพคนกับสุนัขที่โดนรถทับตายนอนอยู่บนพื้น ก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา น˺
