าตานองหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็ยังคงยืนขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ทั้งร่างก็สั่นเทาด้วยเพราะบอบช˺าสะบักสะบอม“ไม่อยากจะเชื่อ นายยังไม่ตายอีกเหรอ?” ฉินเฉารู้สึกทึ่งกับสิ่งที่เห็น แต่ยอมรับว่ากำลังวังชาของผู้ชายหัวใจสีชมพูคนนี้น่านับถือจริง ๆ“อาจารย์ซู โอเคมั้ยฮ้า?” เฉินหยิงหยางไม่กล้าแตะแผลของตัวเองเขารู้สึกแค่ว่ามันเจ็บปวดเอามาก ๆ สายตาจ้องมองไปคุณครูคนสวยชุดแดงที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉาแล้วถามขึ้นว่า“ไม่เป็นไรแล้ว มันจบแล้ว”“ฮ่า ๆ ดะ ดีแล้ว เดี้ยนไม่ตกงานแล้ว ว่าแต่…เดี้ยนจะได้เงินค่ารักษาพิเศษบาดเจ็บระหว่างทำงานใช่มั้ย?”(ตอนนี้ฉินเฉาเป็นหัวหน้าของเฉินหยิงหยางโดยตรง ดังนั้นจึงเป็นเรื่องพื้นฐานที่มันจะถามเรื่องโบนัสพิเศษของตัวเอง)“ได้…” เมื่อเห็นสภาพของเฉินหยิงหยาง ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็นห่วง “บาดแผลของนายได้มาจากการช่วยเหลืออาจารย์ซูจี มันจึงนับเป็นผลงานของนายด้วย ฉันจะเขียนมันในรายงานถ้านายกลัวจะตกงาน แต่ฉันก็แอบคิดว่า…การที่นายมาที่นี่ได้เป็นเพราะฉันขู่จะเฉือนก้นนายทิ้ง”“แหะ ๆ เดี้ยนต้อนรับทุกคนที่ต้องการก้นของเดี้ยนเสมอล่ะฮ้าาา”“ฉันล่ะเชื่อนายเลย เรื่องนี้ฉันยกให้นายเลยแล้วกัน ฉันล่ะยอมใจนายจริง ๆ รีบโทร 120 มาช่วยเร็ว ไม่งั้นนายคงเลือดไหลจนหมดตัวตายแน่ ๆ ”“จริงด้วย! อร๊ายยย ซี๊ดดดด มันเจ็บจริง ๆ เลย มาเร้วววว เดี้ยนต้องการให้ลูกพี่ช่วยพยุง”“เจ็บปางตายขนาดนี้ยังมาซะ
